Chicago! Woe 24 tem vr 26 juli

Woensdag brachten we het grootste gedeelte van de dag door in het MSI (Museum of Science & Industry).

In het museum zijn er veel hands-on tentoonstellingen. Zo zagen we een exhibitie over het onstaan van orkanen en tsunami’s waar er met grote turbines zulke effecten werden opgewekt, een broeikas waar kuikentjes uit hun eitjes kwamen gekropen, een exhibitie over DNA waar je zelf moest puzzelen, …

Het hoogtepunt voor ons was de exhibitie ‘Animals Inside Out’. Deze tentoonstelling van anatomist Dr. Gunther von Hagens toont dieren die bewaard worden door het proces van plastinatie, dat lichaamsvocht vervangt met kunststoffen. Het effect is fantastisch! Enorm gedetailleerd! We zagen een opgezette giraf, octopus, struisvogel, stier, kameel met jong, paard, kikkers, konijnen, … Niet zomaar opgezette dieren dus, maar skeletten en weefsels, het zenuwstelsel, het spijsverteringsstelsel, het ademhalingsstelsel, … Wij vonden het echt de moeite en hebben er heel wat van opgestoken!

De enige onderzeeër die de Amerikanen hebben kunnen overnemen tijdens WOII werd hier ook opengesteld voor het publiek. De overmeestering van deze onderzeeër heeft zeker geholpen in het winnen van de oorlog, want deze duikboot gaf vele geheimen prijs. Alle bemanningsleden werden gevangen genomen, maar dat niet wereldkundig gemaakt. Zo dachten de Duisters dat hun duikboot vergaan was, met alle informatie (reisroutes, codetaal sleutels,…). Het niet bekend maken van gevangenen is een oorlogsmisdaad, maar het werd toegestaan door de toenmalige leider voor het grotere doel te bereiken. Het ruimteproject van de VS werd hier ook uitgebreid voorgesteld aan het publiek.

Na het museumbezoek maakten we een wandeling in de buurt Hyde Park, waar president Obama woonde voordat hij president werd en waar ook de University of Chicago gehuisvest is.

’s Avonds aten we een echte Chicago style hotdog bij Bangers & Lace, vergezeld met een lokaal biertje.

Daarna trokken we naar Navy Pier om naar vuurwerk te kijken (in de zomer op woensdag en zaterdag).

Donderdagmorgen geraakten we maar moeilijk uit bed, en we trakteerden onszelf dan ook op een rustige ochtend luieren en uitgebreid ontbijten. Daarna gingen we naar de Lincoln Zoo, een gratis zoo waar ze verrassend veel dieren hebben. Zelfs soorten waarvan wij nog nooit gehoord hadden!

We hadden een late lunch/vroeg diner in een pancake house.

Daarna was het tijd voor een avondje jazz in het Pritzker Paviljoen in Millennium Park. Weer een gratis evenement! Veel mensen maken er ook echt een uitje van: opklapstoeltjes, uitgebreide picknick, glaasje wijn erbij, … Heel gezellig!

Vrijdag verkenden we onze ‘eigen’ buurt: Wicker Park. Tom kocht een nieuw paar schoenen, we keken wat rond in de winkeltjes, … Het was vandaag erg donker, winderig en fris. Het goed weer leek na 3 weken op!

We hadden erop gerekend dat er in de luchthaven nog wel wat te bikken zou zijn, maar dat viel tegen! Eens ingecheckt was er enkel een (overdreven druk) Aziatisch restaurant en een Starbucks. Geen laatste hamburger meer dus!

Op de terugweg was het allemaal wat minder luxe, geen eigen tv-toestelletje ingebouwd in de zetel, sommige stoelen die niet naar achteren gezet konden worden, geluidsinstallaties die niet werken, … Maar we konden naast elkaar zitten, en dat maakte alles goed 😉

Chicago! Dinsdag 23 juli

Dinsdagmorgen deden we een Greeter Tour. In verschillende steden, waaronder dus ook Chicago, is er een gratis programma dat toeristen in contact brengt met vrijwilligers die hen dan een tour door de stad geven. Ze hebben een strikte geen-fooi-politiek, dus de service is echt helemaal gratis! Je moet er wel minstens 10 dagen op voorhand voor intekenen. Ze hebben ook InstaGreeters, vrijwilligers die op bepaalde momenten op bepaalde plaatsen zijn, en mensen die willen kunnen dan aansluiten bij die vrijwilliger voor een korte tour.

Wij werden gekoppeld aan Carol, een enthousiaste vrouw van middelbare leeftijd. Ze gaf ons een korte introductie in de geschiedenis van Chicago (o.a. the chicago fire in 1871 dat een groot deel van de stad in de as legde). Daarna trokken we het centrum in, de zogenaamde Loop. Carol was vooral erg enthousiast over architectuur, en ze sleepte ons een heleboel gebouwen in om van de binnenkant te bekijken. Het was eigenlijk interessanter dan gedacht!

 

Na een tweetal uur namen we afscheid van Carol en zetten we onze trip op eigen houtje voort. We wandelden nog wat rond in de Loop en in Millennium Park. In Millennium Park staat een enorme fontein, waar heel wat kinderen halfnaakt in zaten rond te springen.

We hielden natuurlijk ook even halt bij The Bean! Dit is een enorm kunstwerk (echt veel groter dan het altijd lijkt op foto’s) en een echte toeristische trekpleister! Hij is gemaakt van roestvrij staal en geïnspireerd door vloeibaar kwik. Echt een interessant en innemend kunstwerk!

We luisterden ook nog even naar een symfonisch orkest in het paviljoen. Die waren aan het repeteren voor een voorstelling die op woensdagavond zou doorgaan.

Om onze voetjes wat rust te gunnen, vaarden we in de namiddag mee op een 75 min. durende architectuur cruise van Wendella. We vaarden over de Chicago River en kregen – verrassend genoeg – veel uitleg over de verschillende gebouwen die we onderweg zagen. We hebben er natuurlijk niet veel van onthouden, maar het was wel amusant!

Eén anekdote: We waren aan het varen en aan het varen en het stond overal tjokvol gebouwen. Tot we bij de monding van de Chicago Rivier in het Michigan Meer kwamen. Daar stond een groot, hoog gebouw moederziel alleen. Dit komt omdat er een wet is die het niet toelaat dat er achter een bepaald punt gebouwd wordt. Maar hoe komt dat ene gebouw er dan? Die hadden blijkbaar een goede advocaat, die in de wet vond dat er niets staat over opgevuld land. Na de grote brand in Chicago werd het puin bij de opruimingen gewoon in het Michigan Meer gekieperd. O.a. Millenium Park is gebouwd/aangeplant op opgevuld land. Door die kleine leemte in de wet kon er dus een gebouw gezet worden, waarna de wet snel werd aangepast naar ‘land en opgevuld land’.

We wandelden over de Magnificent Mile (Michigan Avenue), het shopwalhalla van Chicago (en iets waar je vriendjelief niet zo blij mee maakt),

en stopten bij Pizzaria Uno. Deze pizzaria is gespecialiseerd in deep dish pizza’s, een lokale specialiteit in Chicago – een pizza met een dikke bodem. Bij het binnenkomen werd ons al direct een kaart in de handen geduwd, zodat we onze bestelling konden plaatsen nog voordat onze tafel klaar was. Het duurt immers 45 min om deze pizza klaar te maken. We bestelden een small en een medium, en we werden direct verteld dat we nog wel wat mee naar huis zouden nemen. Nog mee naar huis nemen als je een small en een medium bestelt, in Amerika, waar zoveel mensen oversized zijn? Nou, ze hadden gelijk! We kregen maar de helft op en hebben nog twee dagen lang pizza als ontbijt gegeten..

(Een voordeel in de VS is wel dat je overal je overschotjes kan laten inpakken voor later!)

Goed gevuld wandelden we opnieuw over de Magnificent Mile naar the Hancock Building. Het is een 344 m hoge wolkenkrabber en het op 3 na hoogste gebouw in Chicago. Ze hebben er een observatiedek op de 94^e verdieping, maar wij dachten de 18 dollar (per persoon) inkom beter te kunnen besteden in de Signature Lounge op de 95^e verdieping. Naar deze bar kan je gewoon gratis gaan, al is het natuurlijk wel netjes om er dan ook een (overprized) drankje te nuttigen. We deden het dan ook in stijl, met een cocktail 😀 Machteld had op internet gelezen dat het uitzicht vanop de vrouwentoiletten het beste was, en er waren precies meer vrouwen die dat gelezen hadden, want het was een drukte van jewelste op de toiletten! Jammer dat de vensters niet gepoetst waren, maar het uitzicht was desalniettemin adembenemend: de binnenstad, het Michigan Meer, … We geraakten er ook aan de praat met een olijk drietal. Een van de vrouwen vertelde ons dat ze van Nederlandse afkomst was, en ze vroeg ons dan ook waar we precies vandaan kwamen. Net alsof Kinrooi en Neerpelt zo’n wereldwijde bekendheid genieten 🙂 Een andere vrouw vond dat Tom op Adam Sandler (de acteur van American Pie) leek, iets wat Tom met de mond vol tanden liet staan.

Madison! Za 20 + Zo 21 + Ma 22 juli

Zaterdag = Farmers Market at State Capitol: Heerlijk om nog eens verse dingen te kunnen eten, en zelf te bereiden! En dan lekker relaxen op het terras!

De namiddag brachten we door op Union Terrace in de universiteit van Wisconsin. Het terras ligt aan het water, je kan er ijsjes kopen van de Babcock Dairy (van de Universiteit van Wisconsin) en lokale bieren. Ideaal om de hele namiddag rond te hangen!

Daarna sprongen we op de fiets voor een rondje Lake Monona. En je raadt nooit wat Machteld daar langs de weg zag: een groot aanplakbord met reclame voor Kessenich! Natuurlijk niet voor het dorpje aan de Maas, maar voor een groothandelaar in voedingswaren en -toestellen. Toch grappig…

Later op de avond belandden we bij The Merchant, waar Machteld een speciale hamburger at! Ananas, spek en hamburgervlees met foie gras (ondanks de gewetensbezwaren zoooo lekker).

Zondagmorgen hadden we om 11u30 al n eerste pintje binnen. We bezochten toen de brouwerij Ale Asylum. Microbrouwerijen zijn in de Verenigde Staten erg ‘in’ en het was interessant om ook in het buitenland eens een brouwerij te kunnen bezoeken.

Daarna zijn we naar een state fair geweest: een grote kermis, met natuurlijk veel eet kraampjes, maar ook beesten – koeien, paarden, kippen, schapen, varkens, konijnen en zo veel meer.

We testten ons geluk op de kermis, en uiteindelijk kwamen we toch thuis met een opblaasbare honkbalknuppel. Een hevige stortbui zorgde er wel voor dat we even binnen moesten gaan schuilen, en een dreigende lucht deed ons uiteindelijk terug naar huis keren.

En ook projecten van plaatselijke scholen, over kunst, huishoudkunde, planten en beesten, houtbewerking, … Was direct duidelijk dat t schoolsysteem hier ook anders werkt dan in België! Wat ook opmerkelijk was dat er in een schoolproject voor 13-jarigen de eerste prijs werd behaald met het thema: “Hoe maak je een geweer schoon?”.

’s Avonds aten we in The Old Fashioned. Een dag eerder hadden we ook al geprobeerd, maar toen was de wachttijd een uur. Nu zou het een kwartiertje duren, dus we nestelden ons in de tussentijd aan de bar. Tom dronk er een Spotted Cow en Machteld een Totally Naked, beide bieren van de New Glarus Brewery. Gekozen op de naam uiteraard!

In The Old Fashioned serveren ze enkel locale producten uit Wisconsin. We hadden ook een gesprekje met het koppel naast ons aan tafel, twee supervriendelijke, enthousiaste maar enorm dikke mensen. Na het eten hadden we zin in een rustig avondje, en we belandden in de bioscoop. Altijd interessant om in een ander land eens naar de film te gaan! We keken de Grown-Ups 2, met hele flauwe droge humor. Een geslaagde avond!

We waren van plan om maar twee nachten in Madison te blijven, maar we vonden het zo’n leuke stad en hadden ook niet veel zin om nog een nacht avontuurlijk te doen, dus we bleven nog een extra nacht bij Cory en Ryan.

Maandagmorgen verkenden we State Street, een autovrije winkelstraat. We besteedden vooral veel tijd in de University Bookstore, waar we wat vakliteratuur kochten.

Wat ons trouwens ook opviel in Madison was dat het plaatselijke footballteam, de UW Badgers, op handen gedragen wordt! We zagen winkels waar je hele Badger-outfits kon kopen, tot sportbeha’s en kamerjassen toe! En ook in het straatbeeld had minstens een kwart van de mensen een Badger-kledingstuk aan!

We namen ook een kijkje in de State Capitol, een prachtig gebouw vanbinnen en vanbuiten! We waren er net getuige van een demonstratie voor werkgelegenheid. Blijkbaar loop het politiek gezien niet allemaal van een leien dakje daar.. Ryan had ons er ook een hele uitleg over gegeven, over de republikeinen in de landelijke gebieden en de democraten in verstedelijkte gebieden, over hoe een politicus vanalles belooft maar het alleen erger lijkt te maken, …

We kochten een picknick bij Fromagination, een kaaswinkel waar een heleboel kazen die in Wisconsin geproduceerd worden, worden samengebracht in 1 winkel. We kochten er een gouda met noten van een Nederlandse immigrante, Mariekes Gouda. Héél lekker! (Maar we moeten ook toegeven dat we de laatste jaren niet veel meer gewoon zijn qua kazen. In Israël hebben ze geen kaas gegeten van harde kazen, maar ze hebben wel lekkere zachte kazen!) We kochten ook een 8 jaar oude cheddar en een baguette en smulden alles lekker op op het gras aan State Capitol.

Na onze picknick was het tijd om te vertrekken richting Chicago. Na dik 2 uur rijden dropten we onze auto in de luchthaven, namen we de shuttle naar de terminal en van daaruit een trein naar het centrum.

Ook in Chicago verbleven we in een AirBnB appartement. Deze keer van Maggie en Hampus in de hippe buurt Wicker Park. We hadden ook hier een hele mooie kamer met eigen badkamer, terrasje en inloopkast. Een heleboel folders waren voorzien, en ook Hampus overstelpte ons met ideeën.

’s Avonds aten we barbecue-ribben bij Smoke Daddy. Je kon er ook macaroni met kaas bestellen voor bij je vlees. Vonden we toch een beetje gek, maar we moesten het natuurlijk proberen.

Woe 17 + Do 18 + Vr 19: Nauvoo, Moline, Fulton, Galena, Dubuque, Madison

Omdat deze streek niet op de oorspronkelijk geplande route lag, hadden we het vandaag (woensdag) een beetje moeilijk om te beslissen wat we precies gingen doen. Nauvoo zag er een gezellig dorpje uit, dus daar reden we naartoe. Toen we het dorpje inreden, hingen we achter een huifkar, wat ons ruim de tijd gaf om rond te kijken. Boven op de berg spotten we een tempel, een prachtig gebouw! De tempel is van de Mormonen, of de leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen (dank u Wikipedia). Dit kerkgnootschap werd in 1830 in New York gesticht door Joseph Smith Jr. De Kerk is vertegenwoordigd in ca. 176 landen en territoria met ruim 13 miljoen leden. De hoofdzetel bevindt zich in Salt Lake City (Utah). O.a. Amerikaanse presidentskandidaat in 2012, Mitt Romney, is lid van deze kerk. Het was ons trouwens al eerder opgevallen dat er in enkele hotels naast een Bijbel ook een Boek van Mormon te vinden was in het nachtkastje.

Bij de Tempel ontmoetten we een vriendelijke zuster, die ons doorverwees naar een gebouw kortbij de tempel. Hier konden we een film kijken over de tempel. Het voelde een beetje ongepast om in het gebouw binnen te gaan met onze korte broeken, terwijl iedereen in kostuum of tenminste nette kleren rondliep, maar we werden desalniettemin vriendelijk onthaald. Het was blijkbaar ‘doopdag’, een dag waarop een heleboel jongeren gedoopt werden.

Daarna bezochten we het bezoekerscentrum waar de geschiedenis van de Mormoonse Kerk uit de doeken werd gedaan. Machteld werd er benaderd door een meisje uit Utah die heel erg enthousiast over haar geloof vertelde. En ook al wonen we tegenwoordig in een land waar religie wat uitbundiger beleefd wordt dan in België, toch voelde Machteld zich niet echt op haar gemak met die bekeerpogingen. Tom had hetzelfde gevoel, en nadat we door de historische wijk waren gereden waren we dan ook klaar om te vertrekken.

We aten een hapje in een bedenkelijk barakske, maar hotdogs uit zo’n kraam smaken natuurlijk op z’n best! Tom bezocht daarna Fort Madison, een militair fort, waar ze erg blij waren met een buitenlandse toerist. Machteld maakte intussen een wandelingetje langs de machtige Mississippi.

We besloten direct verder te rijden naar Moline, waar we het John Deere Paviljoen bezochten. In het paviljoen werd de geschiedenis van John Deere uit de doeken gedaan, stonden oude en spiksplinternieuwe (tractor)modellen opgesteld, waren er simulaties (bvb. rijden op een veld m.b.v. gps). We namen natuurlijk ook een kijkje in de John Deere Shop, waar alle mogelijke kleding, speelgoed en huishoudmateriaal te vinden was. De vele mannen in de zaak gingen helemaal los 🙂

We vonden een hotel aan de overkant van de rivier, in Iowa. Dit gebied wordt Quad Cities genoemd omdat er 4 steden erg dicht bij elkaar liggen. ’s Avonds dineerden we bij een pizzabuffet, waar we ons eens goed hebben laten gaan 😉 Daarna belanden we in de Front Street Brewery en uiteindelijk ook weer in het hotel!

Het jammere van hotels is dat in het centrum verblijven een pak duurder is dan wat verder weg. Omdat we het toch budgetvriendelijk wilden houden (na Hyatt in Indianapolis wat 180 USD per nacht kostte – maar gelukkig gesponsord werd), kozen we voor die verder gelegen hotels. Maar als je dan een hapje wil eten of wat wil gaan drinken, moet je direct de auto nemen om je te verplaatsen.. Een voordeel is wel dat hotels aan de buitenrand vaak gratis parking aanbieden, terwijl de duurdere hotels in het centrum ook nog kosten aanrekenen voor parking..

Donderdag reden we na het ontbijt naar Albany Mounds. Het was weer bloedheet – de derde dag van een heuse hittegolf.

In Albany Mounds kan je de bewijzen terugvinden van continue menselijke bezetting gedurende 10 000 jaar. Vanaf ongeveer 500 v.Chr. tot 350 n.Chr. woonden hier Indianen. We leerden wat meer over de begraafplaatsen. Maar alle informatie werd direct weer getranspireerd!

Rond de middag waren we in Fulton. Hoewel Fulton in het midden van de 19e eeuw door een Ierse immigrant gesticht is, heeft het stadje voornamelijk inwoners die afstammen van Nederlandse immigranten. Fulton geniet in de omgeving bekendheid door de daar gebouwde ‘Authentic Dutch Windmill’. Deze molen is de beltkorenmolen ‘De Immigrant’ die in 1999/2000 aldaar door een Nederlands molenmakersbedrijf is gebouwd. Op de molen wordt op vrijwillige basis met windkracht graan gemalen voor particulieren. Twee gepensioneerde mannen van Nederlandse afkomst gaven ons een rondleiding door de molen. Ze maakten graag een praatje en wij apprecieerden de wijsheid van de oude mannen 🙂 Daarna bezochten we het cultureel centrum, waar 21 schaalmodellen van Europese windmolens werden opgesteld. De vrijwilligers (gepensioneerde vrouwen) toonden ons de modellen, waarvan enkele waren uitgerust met elektromotoren die je vanop een afstand kon bedienen om de werking van de molen te tonen. Best indrukwekkend!

 

We reden een stukje verder om naar ‘Lock and Dam 13’ te gaan kijken, één van de 26 sluizen op de Mississippi tussen Saint Louis en Minneapolis. De sluis is 182,9 m lang en 33,5 m breed. We zagen net een klein bootje naderen. Eigenlijk best grappig dat alles in werking gezet moest worden om dat ene kleine bootje door te laten. Er zaten ook enorm veel vogels, en dan vooral grote pelikanen.

Op aanraden van de vrijwilligsters gingen we daarna een hapje eten in een Chinees restaurant.

Daarna reden we terug de rivier over naar Iowa. Volgens een internetspeurtochtje is de weg tussen Sabula en Savannah erg spectaculair, en dat wilden we met eigen ogen zien. Sabula (Iowa) ligt op een eiland in de Mississippi en van daaruit kronkelt de weg over de Mississippi. Inderdaad spectaculair!

Een volgende stop maakten we in het Mississippi Palisades State Park, waar we een rondje van 1 mijl wandelden met onderweg een indrukwekkend uitzicht over de rivier.

Na ons parkbezoek reden we verder naar Galena, een gezellig mijnwerkersstadje. Het voelde er heel Europees: smalle kronkelstraatjes, gezellige winkeltjes, … Galena was begin vorige eeuw een bruisende handelsstad aan de Mississippi. De Mississippi-rivier was een belangrijke handelsroute voor de westwaartse expansie van de VS. Een grote overstroming in 1937 zette de helft van de stad blank, en verwoestte de hele hoofdstraat. Na deze ramp werden er grote sluisdeuren en dijken rond de stad gebouwd om de binnenstad te beschermen voor nieuwe overstromingen. Door de intensieve ontmijning van vooral loodertsen verder stroomopwaarts, werd de rivier die door de stad liep sterk vervuild met slib, waardoor de rivier geleidelijk aan verzandde. Dit had een grote impact op de handelsmogelijkheden van de stad, en geleidelijk aan kalfde de invloed van Galena af aangezien de stoomboten niet meer tot in de stad konden komen. Een kaart in de stad liet ons zien hoe en waar de rivier door de jaren heen zijn stroom verlegd had.

We brachten de nacht door in Dubuque. We hadden deze avond niet veel zin om nog wat te doen, dus hingen we in de bar van het hotel.

Vrijdagmorgen stond er nog eens een museumbezoekje op de planning: het Aquarium en Rivierenmuseum in Dubuque. Er was ook speciale schildpaddententoonstelling.

Na het museumbezoek belandden we in Wisconsin. Tijdens de conferentie hoorden we de hele tijd: jullie moeten naar Wisconsin gaan, ze hebben daar veel koeien en lekker bier! Zo gezegd zo gedaan 🙂 Het staat zelfs op de nummerplaten van de staat Wisconsin geschreven: America’s Dairyland!

En inderdaad, de ene boerderij na de andere! In tegenstelling tot de grote, mooie, nieuwe bedrijven die we bezocht hebben, zagen we hier vooral kleine, oude boerderijtjes. Heel idyllisch wel! En alleszins een pak minder saai dan de maïs-sojabonen-maïs-sojabonen-… in Illinois! Ook landschap veranderde hier: geen grote vlaktes meer, maar meer wegen die op en af gingen.

Onderweg kwamen we door het dorpje Dickeyville. Niet alleen de naam van het dorp deed een glimlach op ons gezicht verschijnen. We reden toevallig langs een vreemd ogend gebouw. Het bleek de grotto van Dickeyville te zijn, een schrijn gebouwd tussen 1920 en 1930 door broeder Mathius Wernerus. De betonnen gevels zijn bedekt met stenen, schelpjes, hout, tegels, glas en edelstenen, allemaal gedoneerd door gelovige bezoekers. Net dit zorgt voor het eigenzinnige karakter van het gebouw.

We lunchten in de Potosi Brewery (brouwerijen lijken wel een constante doorheen onze trip eh :-)) alvorens onze trip verder te zetten.

In het Wyalusing State Park kochten we een toegangspas voor 1u (en de vriendelijke mevrouw gaf ons 1u20) en trokken het park in. We reden direct naar een uitkijkpunt. Van hieruit had je een machtig prachtig uitzicht op de samenvloeiing van 2 rivieren (de Wisconsin en de Mississippi).

We overnachtten via AirBnB bij Cory en Ryan. We hadden er onze eigen kamer en badkamer en  konden keuken, wasmachine, terras en fietsen naar hartelust gebruiken.

Cory en Ryan gaven ons direct een heleboel tips, die ten zeerste geapprecieerd werden. We MOESTEN cheese curds proberen. Cheese curds is vertaald de wrongel (de massa van net samengeklonterde eiwitten uit de melk die het eerste stadium van de kaas vormen). Lekker!

Die cheese curds aten we dus als voorgerecht bij Alchemy. Maar omdat er een wachtrij was bij dit restaurant, waren we eerst tegenover een pintje gaan drinken in de One Barrel Brewery, een nanobrouwerij. Zoals de naam al doet vermoeden, brouwen ze steeds een vat van elk speciaal zelf samengesteld bier.

In Madison viel het ons op hoe fietsen aangemoedigd wordt. Zo krijgen mensen die met de fiets komen korting in verschillende restaurants and café’s! We zagen dus ook een heleboel mensen met een helm onder de arm lopen.

Ma 15 + Di 16 juli: Saint Louis + bedrijfsbezoek Novus

We starten onze maandag met een uitgebreid ontbijt, samen met Emily, onze gastvrouw. Daarna hingen we het kind uit in het City Museum, niet echt een museum, maar eerder een grote binnenspeeltuin. De rest van de week liepen we rond met blauwe knieën.

Wat wij ook wel grappig vonden, waren de “hoogtechnologische” betaalautomaten op de parking. Dit was niet meer dan een collectie postbussen, waar je dan 1 dollar in moest deponeren wanneer je geparkeerd had. Elke parkeerplaats had zijn eigen parkeerplaats. Er stond ook niemand toezicht te houden, dus het systeem werkt op het goed vertrouwen in de mensheid. Er zal misschien toch wel een parkeerwachter ergens langslopen.

In de namiddag bezochten we de vlindertuin in Chesterfield. Echt prachtig! We hadden er ook een gesprek met de entomoloog (insectenexpert).

Na een korte stop in Forest Park reden we verder naar de Delmar Boulevard waar we rondkeken in de winkeltjes en ook dineerden.

 

Een laatste stop maakten we op Cherokee Street, een straat waar veel Mexicaanse immigranten winkeltjes en restaurants uitbaten. We aten er een heerlijk ijsje! (Machteld had rijstijs, speciaal maar errug lekker!) Toch een vreemde combinatie: Taco’s en ijs.

Dinsdag brachten we een bezoek aan Novus International in St. Charles. Dit bedrijf sponsorde de trip van Machteld en we waren benieuwd wat ze eigenlijk precies doen. Het bedrijf specialiseert zich in voederadditieven, maar begint zich ook meer en meer toe te leggen op dienstverlening. De manager van het melkveeonderzoek had een hele dag voor ons gepland. Machteld gaf er eerst een presentatie (dezelfde als in Indianapolis), waarna een uitgebreide discussie volgde. Daarna zaten we samen met een heleboel managers: die van melkveeonderzoek, vleesveeonderzoek, celbiologie, voeding, R&D, … We vonden het erg interessant om te horen hoe het eraan toe gaat in een bedrijf en wat de mogelijkheden zijn voor mensen met een doctoraat, maar we leerden er ook een heleboel over landbouw in de Verenigde Staten. Tot slot volgde een rondleiding door de labo’s van het bedrijf.

Na een lekkere steak in het Outback Restaurant in St. Charles reden we in 1 ruk door naar Quincy. In Quincy vonden we al snel een hotel, en nadat we onze spullen in de kamer gezet hadden, reden we naar de Mississippi, waar we naar de zonsondergang keken. Romantisch! 🙂

Zon. 14/07: Lincoln museum + Saint Louis Gateway Arch

Zondagmorgen bezochten we het Abraham Lincoln Museum. Het museum was opgedeeld in twee delen. Eerst was er een exhibitie waarin werd getoond hoe Lincoln in Springfield was terecht gekomen (hij was er immers niet geboren) en hoe zijn politieke carriere zich ontvouwde totdat hij tot president werd verkozen. Daarna volgde er een exhibitie over het leven van Lincoln als president van Amerika, en hoe hij leefde in het Witte Huis. Doordat het museum een compleet verhaal vertelde, was het een bijzonder interessant en leerrijk bezoek voor ons. Tussendoor werd er ook nog een kortfilm geprojecteerd over zijn leven, en naderhand was er een holografische show (‘The ghost of the library’) die het belang van de bibliotheek aantoont in de bewaring en het onderzoeken van de geschiedenis van Lincoln.

Tijdens de middag bezochten we de State Capitol, vergelijkbaar met het provinciehuis in Belgie. Dit vormt het gerechtelijke centrum van de staat, in dit geval Illinois. Wij bezochten het oude State Capitol dat al enkele jaren geen dienst meer deed. Een nieuw gebouw doet tegenwoordig dienst als Capitol, en dat bevindt zich enkele blokken verder. Dit gebouw dateerde nog inde tijd van Lincoln, en hij had hier veel van zijn tijd gespendeerd als advocaat, en als senator.

’s Middags aten we een Springfield Horseshoe, een typisch lokaal gerecht. Het was een combinatie van een boterham, friet, schnitzel, kaassaus en een hete tomatensaus. Wat een combinatie!

In de namiddag reden we verder naar St. Louis, Missouri, waar we via AirBnB zouden overnachten bij Emily. Omdat we redelijk vroeg aankwamen hadden we ’s avonds nog wat tijd om de stad te verkennen. We trokken naar de Gateway Arch. Deze boogvormige structuur werd in 1963-1965 gebouwd ter nagedachtenis aan de westwaardse expansie van de Verenigde Staten die van hieruit is begonnen in 1803. Saint Louis ligt aan de Mississippi, en deze waterweg speelde een belangrijke rol in de uitbreiding van de Verenigde Staten. Er stonden lange rijen mensen aan te schuiven om de trip naar boven te maken. Wij beslisten om eerst het Museum of Westward Expansion te bezoeken.

Het Museum toonde verschillende rekwisieten, artefacten en foto’s die de westwaartse expansie zo kenmerken. Het waren Lewis en Clarke die in 1804 de Mississippi gingen verkennen in opdracht van de toenmalige president Jefferson. Hun verhalen van tijdens hun ontmoetingen met de lokale indianenstammen en lokale flora en fauna werden hier uitgebeeld, en artefacten van tijdens hun reis werden hier tentoongesteld. Nadat de Mississippi verkend was, begon de westwaartse expansie geleidelijk aan, en niet veel later zouden er grote massa’s mensen zich westwaarts begeven op zoek naar een nieuw leven, en vrijheid.

Na een hapje gegeten te hebben, wandelden we terug naar de Arch. Nu was er al wat minder volk, dus we waren snel aan de beurt. De trip naar boven was een ronduit claustrofobische ervaring, en Machteld ging dan ook bijna van haar stokje. In een kleine cabine gepropt met 5 personen zoefden we in 4 min naar boven. Op een hoogte van 192 meter bevindt er zich een uitkijkdek in de top van de boog. Het uitzicht was de moeite, maar helaas was het beginnen te schemeren en regenen. De tocht naar beneden ging gelukkig al iets sneller dankzij de zwaartekracht.

zat. 13/07: Fair Oaks Farms

Bezoek aan Fair Oaks Farms – een grote boerderij die zich richt op de bewustmaking van de consument wat betreft moderne landbouw. Rondrit met de bus naar een van de 10 melkveebedrijven, daarna met de bus naar de gloednieuwe varkensstallen.

De varkensstallen waren nog gloednieuw. De deuren waren nog maar twee weken geleden open gegaan, en de grote opening werd pas voorzien voor in september. Doordat de stallen zo nieuw waren, werden er ook de nieuwste materialen, machines en methoden gebruikt om de dieren te huisvesten. Ze werden de zeugen individueel gehuisvest een paar dagen voor de geboorte, de andere zeugen werden in groep gehouden en gevoerd met een automatisch voersysteem, en de loopbewegingen van de beer (mannelijk varken) worden automatisch gemonitord om te zien welke zeugen bronstig zijn.

In Fair Oaks hebben ze ook een theater gebouwd, waar mensen kunnen zitten om koeien te zien kalven/bevallen. Aan de deur knipperde een verkeerslicht om aan te duiden in welk proces van de kalving één van de twee koeien was (rood = nog niets aan de hand; geel = de waterblaas is er al; groen = rennen want de pootjes komen er al uit!).

Wat ons opviel was de grote openheid. Bij de varkens werd niet verzwegen dat tandjes en staartjes geknipt worden, dat biggetjes gecastreerd worden, …

Bij de koeien zagen we ook geknipte staarten, en in het kalvingstheater stonden op dat moment koeien die voor het eerst gingen kalven. Die eerste keer verloopt niet altijd even gemakkelijk. Zo zagen we één koe die niet meer recht raakte en waar ze met 3 mensen aan zaten te sleuren om haar recht te krijgen. Voor de ogen van honderd mensen.

We merkten ook wel dat de dierenwelzijnslobby in de Verenigde Staten nog in zijn kinderschoenen staat in vergelijking met Europa.

Na ons bezoek reden we verder naar Springfield, Illinois, langs kilometers en kilometers en kilometers weinig anders dan maïs en sojabonen.

We gooiden onze koffers in het Carpenter Hotel, en gingen op zoek naar wat eetbaars in de stad. Springfield staat ook bekend als de bakermat van Abraham Lincoln’s politieke carriere.

Vr 12/07: Milco Dairy

Vrijdag 12 juli:

Voormiddag: de laatste presentaties van de conferentie stonden gepland. We pikten er nog enkele interessante topics uit, maar de opkomst was toch duidelijk veel minder. Maar goed dus dat wij niet op de laatste dag ingepland stonden. Om 11u besloten we terug te keren naar het hotel om onze koffers te pakken en uit te checken. Tom belde ook nog even naar Milco Dairy LLC, een melkveebedrijf gerund door de familie Niessen in Lewisville, niet zo ver van Indianapolis af, om een mogelijk bezoek te regelen. En zo gezegd, zo gedaan. Terwijl we in de lobby de route uitstippelden voor de volgende dagen, kwamen we ook nog onze Duitse collega Sandra tegen, die we tijdens de conferentie hebben leren kennen. Zij deed ook haar vakantieplannen uit de doeken. Zij ging samen met haar lief nog twee weken naar de westkust.

Om 12u gingen we onze huurauto oppikken bij de Budget-dealer. We kregen een Chevrolet Sonic aangeboden, naar onze normen toch geen kleine auto. De vrouw achter de balie probeerde ons toch te overtuigen om een grote auto te nemen: we huurden de auto immers toch voor een lange tijd! Maar tevergeefs, deze auto was juist goed voor ons. En zijn opvallende rood/oranje kleur was mooi meegenomen. Het enige nadeel was wel dat Machteld niet mocht rijden. De auto stond op Tom zijn naam, en aangezien we niet getrouwd zijn, mocht Machteld er niet mee rijden. Ten minste toch niet voor dezelfde prijs; indien we meer zouden betalen zou dat natuurlijk wel gaan. Nu kon Machteld dus ten volle genieten van haar vakantie!

Rond 14u kwamen we opgereden op het erf van Milco Dairy LLC. De familie NIessen immigreerde vanuit de Voerstreek naar Indiana in het jaar 1999. Milly, de vrouw van Nico NIessen, kwam ons oppikken en leidde ons naar hun huis (dat gebouwd was in een echte Amerikaanse stijl). We werden er weer hartelijk ontvangen, en niet veel later vervoegde Nico en Nick, de oudste zoon, ons aan tafel. We hadden beide mannen al eens eerder ontmoet tijdens de Israel-reis van LIBA.

Na wat gekeuvel aan tafel over het leven in Amerika, in Israel, de opstart van het bedrijf enzovoort en zo verder, volgde een rondleiding door het bedrijf. Eerst bracht Milly ons naar de kalverstal, waar alle vaarskalveren van na de geboorte totdat ze 3 à 4 maanden oud zijn worden gehuisvest. De kalveren worden hier op stro gehouden: eerst individueel, en daarna als ze ouder worden in steeds groter wordende groepen samen gezet.  Vervolgens worden ze naar de grote boerderij gebracht waar ze in grote groepen samenzitten totdat ze 5 maanden zijn, en komt een kalveropfokker ze ophalen. Zes weken voor het kalven werden ze dan weer terug naar het bedrijf gebracht.

          

Nico toonde ons daarna de stallen en de melkstal. In totaal worden er hier 1600 koeien gemolken. We ontmoeten er ook de herdsman Paul, een Nederlander die al enkele jaren mee draait op het bedrijf. De voertaal op het bedrijf is dus plat Maaslands! Het was voor ons vooral interessant om te zien en horen hoe ze op dit bedrijf aan de verbetering werken van hun veestapel en rendement. Nico vertelde ons dat ook hij van zijn koeltank af wil, en dat ze binnenkort de koelinstallatie gingen veranderen om de melk rechtstreeks in de bulkwagen op te slaan. Dit bespaart hun tijd en geld die anders nodig zijn om te spoelen. In de koestal was er ook tunnelventilatie voorzien, aangezien het in de zomer toch aardig warm (en zwoel) kan worden. Zo hingen er in de stal verschillende zeilen om de luchtstroom langs de koeien te leiden. Restanten van een vernevelingsinstallatie waren er ook nog te zien. Aangezien dit niet de gewenste resultaten opleverde, werd het ook niet meer gebruikt.

 

Paul en Nico toonden ook aan dat het bevruchtingspercentage in hun kudde verhoogd was sinds ze gebruik maakten van pedometers, een systeem voor automatische tochtigheidsdetectie.

Elk kalf kreeg ook binnen de twee uren na de geboorte biestmelk, wat hun kans op overleven verhoogde. Er waren zo nog punten die ze probeerden te verbeteren. Een ervan was het hoge vervangingspercentage (>40%), terwijl men in Europa toch ijvert voor ca. 30%. Na de rondleiding bleven we nog even verder praten met Nico en Paul. Wat ons ook weer opviel, is dat de communicatie met het Mexicaanse werkvolk niet altijd even vlot verloopt. Maarja, dat heb je wel eens in een groot bedrijf zeker?

Na het stalbezoek nodigde Milly ons uit om mee te eten. Aangezien we niet echt concrete plannen hadden, en zij er zo op stonden, schoven we beiden met de knieën onder tafel. Het was toch nog eens fijn om een gewone maaltijd te eten ipv al dat restaurant eten. Toen we bij Nico en Milly vertrokken was het al 21u30. We hadden die avond niets geregeld om te slapen, en belandden uiteindelijk in een hotel in Lafayette.

JAM-ADSA conferentie 2013

Maandagavond verhuisden we van hotel. Vanaf nu verblijven we in het Hyatt Regency Hotel, dat via een skywalk (een overdekte weg over de straat) verbonden is met het conventiecentrum. Dit hotel had een imposante binnenkoer, met vier glazen liftkokers.

Dinsdagmorgen begon de conferentie. Elke dag begon met een postersessie van 7u30 tot 9u30. In een postersessie stellen onderzoekers hun onderzoek voor op grote posters. Het is een fijne manier om snel veel informatie te verzamelen en om een praatje te slaan met de onderzoekers. Wat ons direct opviel was dat veel onderzoekers grote hoeveelheden tekst op hun poster hadden staan. Dat is niet zoals wij het leren! 🙂 Iedere morgen waren er teveel posters om op 2u te kunnen bekijken, qua onderwerpen variërend van genetica, naar voederadditieven, naar gezondheid, via dierenwelzijn naar consumentenbewustmaking. Vooral voor melkkoeien, maar ook vleesvee, geiten, varkens, paarden, … kwamen aan bod.

Dinsdagmiddag lunchten we met een groep studenten op een evenement georganiseerd door de studentenorganisatie. Er waren enkele sprekers uitgenodigd en om de 10 minuten wisselden we van tafel zodat we snel veel mensen zagen. De sprekers spraken over hun job, zij het in de industrie of de academische wereld. Erg interessant al was 10 minuten wel erg kort!

Dinsdagavond werd er een poolparty georganiseerd voor de studenten. Het begon met pizza, maar daarna begon het te regenen, waardoor de poolparty in het water viel. We gingen dan maar een pintje drinken in een cafeetje kort bij het hotel. Toen we wilden vertrekken werden we aangesproken door Gosia en Steve van de studentenvereniging, waarop we met z’n vieren nog een pintje dronken.

Woensdag begonnen we weer met posters, gevolgd door presentaties – de een al wat interessanter dan de andere. Tijdens de middagpauze bezochten we de city market, een overdekte marktplaats waar verschillende kraampjes hun waren verkopen.

In de namiddag woonden we Dairy Tales bij, waarbij 4 studenten een presentatie gaven over een bepaald onderwerp. Het doel van deze Dairy Tales is om studenten met nieuwe thema’s vertrouwd te maken. Over de periode voor en na het kalven kunnen ze ons in 15 minuten niets meer bijleren, maar we waren ons totaal niet bewust van koeienstaart-coupeer-praktijken in de VS! Een andere presentatie ging over alternatieven voor melk, zoals soja- of amandelmelk. Horen deze alternatieven wel de naam ‘melk’ te dragen? Ze zijn immers gebaseerd op plantaardig materiaal.. En is het niet misleidend voor de consument? Of slecht voor de zuivelindustrie? De laatste presentatie ging over rauwe melk. Blijkbaar een groot discussiepunt hier in de VS. De onderzoekers zijn er precies duidelijk over: alle melk moet gepasteuriseerd worden. Het heeft misschien te maken met de ik-klaag-je-aan-cultuur in de VS, waar in Europa toch het gezond verstand soms nog lijkt te overheersen..

Woensdagavond was er ook een ice-cream-social, wat inhoudt dat alle deelnemers aan de conferentie uitgenodigd werden om een ijsje te eten. Heel wat anders dan een galadiner! Hier liepen we 3 meisjes van de Universiteit van Luik tegen het lijf.

Er was ook nog een evenement georganiseerd door de studentenvereniging. Dit evenement ging door in de Cadillac Ranch, een grote bar met een mechanische stier 🙂 Tot onze grote verbazing werd er veel gedanst op countrymuziek! Iedereen kreeg ook een blad met vragen in de handen geduwd. De bedoeling hiervan was dat je met dit vragenblad een praatje ging maken met andere studenten om zo de vragen op te lossen. Vragen als ‘eet jij kaas?’ of ‘ben je een masterstudent?’ waren makkelijk op te lossen, maar blijkbaar waren de vragen ‘ben jij al in meer dan 5 landen geweest?’ of ‘spreek jij 3 of meer talen?’ wat moeilijker voor de Amerikanen. We ontmoeten er ook een meisje uit Gent dat momenteel aan een onderzoeksproject in Missouri werkt.

Donderdag moesten wij onze presentaties geven. Blijft toch spannend! Deze keer vooral omdat het publiek voornamelijk bestond uit mensen die het Engels als moedertaal hebben. We trekken wel goed onze plan in het Engels, maar toch.. De zaal was niet overdreven gevuld voor onze presentatie, maar er was toch wel een 50-tal mensen aanwezig. Tom zijn presentatie ging vlot, en hij kreeg ook een paar vragen. Dit duidt er toch op dat men opgelet had, en niet in slaap gevallen was ;-). Bij Machteld verliep de presentatie iets minder vlot. Het lag niet aan haar, maar de computer die haar begeleidde sloot opeens af om nieuwe updates te installeren, en dat halverwege haar presentatie! Machteld trok haar plan, en vertelde de rest van haar verhaal verder, totdat de computer opnieuw opgestart was (na ca. 5 min.). Ze heeft in ieder geval indruk gemaakt op de rest van het publiek door zo koel te reageren. Ze kreeg dan ook vele complimentjes na haar presentatie. De rest van de dag volgde we de andere presentaties van de sessie.

Na de sessies was er nog een of andere huldiging voor de internationale deelnemers. We werden er van hapjes en drank voorzien, en ontmoetten er twee Duitse meisjes: een deed haar doctoraatsopleiding in Berlijn, de andere deed haar post-doc in Canada.

’s Avonds zijn we naar Massachussets Avenue getrokken. Deze buurt staat bekend om zijn gezelligheid. Er waren dan ook verschillende cafeetjes, bars en restaurants langs de straat gelegen. We nuttigden er ons avondmaal, en keerden terug naar ons hotel. Vrijdagmorgen volgde we nog enkele presentaties. Echt interessante presentaties voor ons stonden er niet meer gepland, en de conferentie liep ook af om 12.30. Dat was duidelijk te merken, want het bezoekersaantal was duidelijk minder dan de dagen ervoor. Om 11u zijn we dan maar terug naar ons hotel gegaan, om alles terug in te pakken, en uit te checken, zodat we aan onze vakantie kunnen beginnen!

Indianapolis vóór de conferentie

We namen de bus naar het hotel, gooiden onze spullen af en gingen een hapje eten in St. Elmo’s. Dit restaurant is een icoon van Indianapolis, en het was dan ook iets speciaals! We begonnen met een garnalencocktail, hun handelsmerk. Speciaal was het zeker! De saus was verschrikkelijk verschrikkelijk heet, de tranen sprongen ons in de ogen! Maar eigenlijk toch lekker! Daarna aten we bonensoep en een lekkere biefstuk. Rond 17u kropen we in bed en rond 21u rolden we er weer uit. Kwestie van ’s nachts nog wat te kunnen slapen. We maakten een wandeling in de stad, langs de Monument Circle, de oorlogsmonumenten, State Capitol, … We eindigden de avond in een cafeetje met een lokaal biertje.

Zondag

Na een uitgebreid ontbijt in het hotel maakten we een wandeling in het White River State Park. Hier liggen enkele musea (Eiteljorg, Indiana State Museum), de Hall of Fame, het nieuwe baseballveld, … Om 12u gingen we met een groep studenten (2 bussen) op tour. We bezochten eerst Kelsay Farm. Deze familieboerderij met 500 koeien ligt op een halfuurtje rijden van Indianapolis en heeft zich toegespitst op landbouwtoerisme en –educatie. Ze ontvangen zo’n 20 000 bezoekers per jaar (vooral scholen).

Daarna bezochten we de Indianapolis Race Track waar ieder jaar de Indy 500 wordt gehouden. Het wordt ook wel de Brick Yard genoemd. De omtrek van de racebaan in 2.5 mijl met vier linkse bochten. Oorspronkelijk werd het opgericht als testcircuit voor omliggende autoconstructeurs, maar al snel werd het gebruikt als racecircuit om nieuwe modellen voor te stellen aan het grote publiek. De Indy 500 is het grootste sportevenement ter wereld! De track wordt ook wel “the brickyard” genoemd, omdat vroeger, voor er asfalt lag, de hele baan was aangelegd in bakstenen. Nu ligt er enkel bij de finish nog een strook stenen. Het is de gewoonte dat de winnaar deze strook kust na afloop van de race.

Een uitgedroogde winnaar dronk vroeger een glas botermelk op aanraden van zijn moeder. Sindsdien is de traditie dat de winnaar een glas melk krijgt aangeboden op het podium. Een goede reclame voor de hele zuivelindustrie!

Maandag

Maandagmorgen huurden we een auto en trokken we naar Greensburg. Hier bezochten we de familie Hulsbosch. Zij verlieten in 2005 (?) het Limburgse Eksel om een melkveebedrijf op te starten in de VS. Momenteel melken ze zo’n 2100 koeien.

Dominique en Marij gaven ons een uitgebreide rondleiding over hun bedrijf. We ontmoetten ook 2 van hun zonen, Wim die ook de herdsman is op het bedrijf en Roel die zich bezighoudt techniek en machines. De derde zoon was elders aan het werk.

Het was een erg interessante dag voor ons! We leerden heel wat bij over grootschalige melkveehouderij, werken met personeel, grondgebruik en mestwetgeving, we discussieerden over verhuizen naar het buitenland, … Een dag om niet snel te vergeten!

We sloten de dag af in een oude jazzpub, met de sappige naam ‘The Slippery Noodle’. Op de avond zelf speelde er een lokale artiest terwijl van ons eten genoten.