Vrijdag zijn we naar een Beach Party in Herzliya geweest. Balkan Beat Box treedde hier op, en aangezien deze groep zien in Machteld haar lijstje stond van ’30 dingen die we nog moeten doen voordat we vertrekken’ moesten we ernaartoe 🙂
We ploeterden in zee, we lagen op het strand, we luisterden naar de muziek, we keken naar de mensen (vééél mensen), we dronken pintjes en ijskoffies, en we zagen Balkan Beat Box.
Het was leuk! Meer valt daar eigenlijk niet over te zeggen 🙂
Na een (korte) nacht in de tent op de camping van “Dag al ha-Dan”, brachten we een bezoek aan het kasteel Nimrod. Dit kasteel maakt ook deel uit van de Israelische parken, en is dus beschermd gebied. Kasteel Nimrod was ooit het grootste kasteel of fort in het midden-oosten. Het is 420m lang, en 150m breed. Het werd gebouwd in de 13e eeuw door een neef van Saladin, de grote moslimstrijder uit die tijd. Het werd gebouwd als verdedigingsbastion tegen de kruisvaarders die van Damascus uit het noorden kwamen. Het fort werd enkele keren verwoest en opnieuw gebouwd. Getuige hiervan zijn de verschillende steensoorten die gebruikt werden. De onderste lagen bestaan uit gehouwen vierkante blokken, terwijl er ook delen zijn die haastig in elkaar gezet lijken te zijn. Aan het einde van de 13e eeuw, wanneer de kruisvaarders verslagen waren, verloor het fort zijn strategisch belang, en werd het verlaten. Naderhand, in de 16e eeuw, werd het fort door de Ottomanen gebruikt als gevangenis. Ook de Fransen en Britten zouden dit fort gebruikt hebben als gevangenis in hun mandaat-periode.
De grootte en de staat van het fort maken het echt wel indrukwekkend. En natuurlijk ook de locatie. Het is gebouwd op een heuvelrug, 800m boven zeeniveau. De heuvelrug waar het fort op gebouwd is, wordt volledig omgeven door 2 rivier, die zichzelf diep in het landschap hebben uitgesneden. Daardoor lijkt dit fort uit de grond te schieten, en is het ook moeilijk aan te vallen langs de steile heuvelruggen.
Doordat het op een heuvelrug gebouwd is, heb je natuurlijk ook een fantastisch uitzicht op de omgeving. Naar het oosten kijk je uit over de groene Galilea-vlakte, daar waar de Jordaan en andere waterwegen lopen die uitmonden in het meer van Galilea. Naar het noorden kijk je uit over de grens met Libanon en Syrie. Heel in de verte zie je zelfs het Beaufort-kasteel dat in zuid-Libanon ligt. Naar het westen toe zie je het Hermon-gebergte, en naar het zuiden toe ligt de Golan.
De grootste schade aan het fort werd gebracht door een aardbeving in de 18e eeuw. Er zijn nog steeds restanten te zien van de aardbeving. Zo zijn er verschillende bogen waarvan enkele stenen verschoven zijn. Maar de boog staat er nog steeds!
De uitgang van het fort leidde ons naar een geheime, donkere tunnel, die uitmondde aan de voet van de berg. Een korte wandeling naar boven bracht ons terug naar de auto.
Vervolgens zetten we onze weg verder naar de Hermon. Dat is de hoogste berg in Israel (>2800m), en ligt op de grens met Syrie. De hoogste top van het Hermon gebergte ligt in Syrie. De zuidelijke flank strekt zich verder uit tot aan de Golan-vlakte, en dat is in de winter een druk bezocht skigebied. Er zijn 14 skipistes en 5 skiliften die je naar de top brengen.
In de zomer werkt er echter maar 1 om de toeristen naar boven te brengen. Het uitzicht was hier nog spectaculairder. De lucht was staalblauw, zonder een wolkje te bespeuren. In de verte, boven de zee, zag men wel wolken, en wij leken hoger te staan dan deze wolken. We leken wel op de top van de wereld te staan.
Doordat de Hermon zo dicht bij de grens met Syrie ligt, speelt het natuurlijk ook een strategische rol. De Hermon wordt ook wel de ogen van Israel genoemd, omdat de hoogte ervoor zorgt dat men van hieruit het hele land kan overschouwen. De echte top hebben we niet mogen/kunnen bereiken, omdat we tegen gehouden werden door een koppel soldaten die er de wacht hielden. Op de top ligt een observatiepost van het Israelische leger. Deze post werd voor het eerst veroverd in de zesdaagse oorlog in 1967. In de Yom Kippur oorlog van 1973 veroverde Syrie deze observatie post terug. Maar Israel hechtte een groot belang aan deze strategische observatiepost, en deed er alles aan om het te heroveren. Meerdere observatieposten in de Hermon werden toen veroverd, maar de andere posten werden terug gegeven aan Syrie na de oorlog om een staakt-het-vuren te bekomen. Tot op de dag van vandaag, is er nog steeds geen vredesverdrag tussen beide landen.
Op de top zagen we ook enkele mountainbikers van de skilift stappen. Zij zetten van daaruit geheel gehuld in harnas en helm, een vervaarlijke tocht naar beneden in. Aangezien we toch niet ver konden wandelen op de top, daalden we terug af en reden we terug naar huis.
Vrijdagmorgen laadden we de auto weer vol met ons kampeerspullen en trokken we naar het Noorden.Door de warmte werden we weer sterk aangetrokken tot het water, en in het noorden zijn er vele bronnen en enkele rivieren die uitmonden in het meer van Galilea. Na het inladen van onze spullen, hielden we nog even halt bij Moti, die op het terras een koffie aan het drinken was met enkele vrienden. Wij vertelden dat we op weg waren naar het noorden, en zij raadden aan om eens te stoppen bij Tel Dan. Zo gezegd, zo gedaan!
Tel Dan is een van de Israelische nationale parken, en dit park biedt twee soorten bezienswaardigheden. Enerzijds heb je de verschillende bronnen die hier ontspringen, en die samen de Dan rivier vormen. Anderzijds heb je hier de ruines van de oude bijbelse stad “Dan”. Wanneer we het park binnen wandelden, kwam het geluid van een kolkende rivier ons al tegemoet. Het was bijna onvoorstelbaar hoeveel water hier doorstroomde, en aan welke snelheid! En het water was ook helder, en vooral ijzig koud. In het park waren verschillende wandelpaden die je langs de verschillende bronnen leidden. Vaak moest je over grote stenen die enigszins geplaveid waren, door het water waden. Overal was er water.
In Tel Dan bevindt zich ook de grootste bron van het midden oosten, met een debiet van 240 miljoen m³ per jaar. Een deel van het park droeg ook de naam ‘Het paradijs’, waar je op de stenen over het water kon lopen. Deze deel van het park was beschermd gebied, en doet dienst als broedplaats voor verschillende vogels en reptielen. Wat ook opmerkelijk was, was het ‘sinkhole’ (~”verdwijnput” in het Nederlands). Het water kwam hier toegestroomd in een beekje, en leek dan te verdwijnen in de grond. Het water had zich in de loop der jaren een weg gevonden onder de grond, en kwam een eindje verderop weer bovengronds uit de bergwand gelopen.
Voorts was er ook nog een opmerkelijke stam te bewonderen. Deze stam was hol, en vanonder aan de basis bevond zich een groot gat. Voor velen (maar niet iedereen, zoals Tom bvb.) deed deze boomstam een belletje rinkelen. Deze boom werd dan ook de “Winnie the Pooh-boom” genoemd, omdat Winnie zijn huis ook in een soortgelijke boom had gemaakt.
Verder was er ook de “Pistaccio-lookout”, een uitkijkpunt over de vallei en het park. Wat deze plaats zo speciaal maakte was de pistache-boom in het midden van dit uitkijkpunt. De boom was zo groot geworden, dat de hele kruin over het uitkijkpunt hing, en voor een aangename schaduw zorgde. De boom was trouwens ook ideaal voor een klauterpartij. Met zoveel water in de buurt kon een oude watermolen natuurlijk niet uitblijven. Een oude ruine stond nog steeds te pronken in het landschap. Deze molen werd nog gebruikt tot na WOII. Bij de molen was er ook een waadplaats waar je door het water kon struinen, of kinderen konden ploeteren. Machteld voelde zich direct aangetrokken tot het water, en stortte zich in het water. Wat ze onderschatte, was de temperatuur van het water. De temperatuur van het water bedraagt hier 14.5°C. En dat dit koud is, kan je wel afleiden van de gezichtsuitdrukking van Machteld in de foto!
Met zoveel water en bronnen in dit park, maakt dat dit park ook een strategisch belang heeft. Dat was zo ook al in de oudheid. Er zijn ruines teruggevonden van de bijbelse stad “Dan”, die dateren van de Israelitische periode (4500 v.C.). In de ruines zijn nog duidelijk de toegangspoorten tot de stad te onderscheiden, en enkele tempels of gebedsplaatsen. De stad zou bestaan hebben tot 700 v.C. Ook in de meer recente geschiedenis speelde Tel Dan een belangrijke rol. Zo werd er hier tijdens de zesdaagse oorlog in 1967 een hevig gevecht uitgevochten tussen Israel en Syrie. Wat ons verteld werd, was dat de aanleiding voor de gevechten een potloodlijn op een stafkaart geweest zou zijn. Na WOII toen Groot-Brittanie het mandaat had over het Israelische grondgebied en Frankrijk dat over Syrie, besliste beide landen om te grens tussen beide landen vast te leggen. Dat deden ze door een potloodlijn op een kaart te tekenen. Nadat de mandaatgebieden werden opgeheven, ontstond er een rel tussen Syrie en Israel. Blijkbaar hadden ze hun potlood niet scherp geslepen, en dus was er een gebied van 130m breed dat op de kaart onder dikke potloodlijn lag dat door beide landen werd opgeeist. Het gevolg was de zesdaagse oorlog. Van deze oorlog zie je nu nog restanten in de vorm van loopgraven.
Na ons bezoek aan Tel Dan, brachten we ook nog een bezoek aan het park aan de Senir rivier. Deze rivier mondt ook uit in de Jordaan, die vervolgens het meer van Galilea bevoorraadt. Ook in dit park waren er verschillende bronnen te zien. Het pad bracht ons ook naar de Senir rivier zelf, waar we een avontuurlijke wandeling ondergingen.
Na onze parkbezoeken en wandelingen bezochten we “Dag al ha-Dan”, vrij vertaald is dat “vis aan de Dan-rivier”. We hoorden enkel positieve reacties over dit restaurant, en dus wilden we dat zelf ook wel eens proberen. Maar aangezien we nog wat vroeg waren voor het avondmaal, besloten we eerst naar de bar te gaan. De locatie van deze bar was wel speciaal te noemen. We zaten buiten op wat kussens, met onze voeten onder tafel en in het koude water dat door de kanaaltjes stroomde. Het was best verkwikkend te noemen, zeker met een frissen pint erbij en een watermeloen met Bulgaarse kaas erbij! Tegen de avond schoven onze voeten dan toch onder tafel van het restaurant, en genoten we van een heerlijke verse vis op ons bord! Om duimen en vingers van af te lekken!
Terugkomen na enkele weken in Belgie/Nederland viel ons een beetje zwaar. Maar niets wat een weekendje weg niet kan verhelpen!
Omdat we donderdag 23 mei (ISAE conferentie) en zondag 26 mei(afspraak met statisticus) in Bet Dagan present moesten zijn, bedachten we ons dat we misschien nog eens naar de woestijn konden rijden. Nu het nog niet TE warm is 😉
Donderdagavond reden we dus richting Ezuz, een dorpje aan de grens met Egypte. Ezuz ligt nu eens echt in de middle of nowhere! Het is een dik uur rijden tot een stad! Er is maar 1 lange weg naartoe. Naast de Egyptische grens ligt ook wel een weg, maar die is afgesloten door het leger i.v.m. smokkelaars (vertelde onze collega-student Uri die zopas een maand legerdienst achter de rug had in deze streek).
Op internet hadden we gevonden dat er in Ezuz ook een ‘toeristenbedoeienenkamp’ was waar je kon overnachten. Daar aangekomen vonden we dat er verdacht veel auto’s op de parking stonden. We gingen toch maar eens een kijkje nemen. Tot onze grote verbazing liepen we er Orna en haar gezin tegen het lijf. (Orna werkt ook in het Volcani Center, op het computerdepartement en bij de public relations. We hebben een paar keer overnacht bij haar in Tel Aviv.)
Je weet dat je te lang ergens bent als je overal bekenden tegen het lijf loopt! 🙂
Blijkbaar was er in het bedoeienkamp een bruiloft aan de gang.. Wedding crashers dat we zijn!
Maar niet getreurd, we konden onze tent wat verderop in een bosje neerzetten, en tegelijk genieten van de bruiloftsmuziek!
Op vrijdag bezochten we o.a. een Ottomaanse watertoren en 2 oude Nabateaanse steden (Nitsana en Shivta) op de wierookroute. Nabateaanse steden liggen telkens op een dag wandelafstand van elkaar. Hun watervoorraad was gebaseerd op water van de stroom onder aan de berg. De Nabateanen profiteerden van de open ruimtes in de Negev woestijn, die in die tijd nog niet gebruikt werden door het centrale bestuur. (Ook nu is het trouwens heel erg afgelegen)
In Israël hebben we ook al Avdat en Mamshit bezocht, en in Jordanië Petra.
De Nabateaanse steden in the Negev woestijn werden gesticht in de eerste eeuw v.Chr., twee eeuwen later veroverd door de Romeinen die er hun legerkamp opsloegen, vanaf de vierde eeuw woonden er Byzantijnse christenen tot de invasie van de moslims in de zevende eeuw. Tijdens de WOI werd Nitsana bezet door de Turken, als grens tussen de Ottomaanse en Britse strijders. De Turken bouwden een ziekenhuis, alsook een spoorweg in de richting van het Suez kanaal.
In de jaren 1930 werden er 195 papyrusrollen uit de zesde en zevende eeuw in het Grieks en Arabisch ontdekt in Nitsana. Deze papyrusrollen bevatten naast klassieke literatuur ook veel informatie over het dagelijkse leven in de Nabateaanse maatschappij tussen 505 en 689 n.Chr.
Na een uurtje op de site rondgewandeld te hebben, stapten we terug in de auto en trokken we via een zandweg de woestijn in naar de Nitsana Hillocks (vertaald zich als ‘heuveltjes’) en een grot. In de niet zo verre verte zagen we ook de hekken die de grens met Egypte aanduiden.
Shivta is een erg goed bewaarde en gigantische Nabateaanse stad met kerken, een wijnpers, cisternen, … Ook hier wandelden we een tijdje rond. Het was toen 37 graden. Of hoe ons idee van ‘nog niet té warm’ in de mist opging 🙂
Na deze tochtjes in de geschiedenis reden we langs een geitenboerderij.
Daarna reden we door naar Avdat. Niet om nog een Nabateaanse stad te bezoeken, maar om de auto vol te tanken en een ijskoffie te drinken 🙂
 
Overnachten deden we in een bedoeienenkamp tussen Avdat en Midreshet Ben Gurion: Caravanserai Khan Hashayarot. Ook al zijn onze Hebrew skills nog steeds aan de zwakke kant, ze hielpen ons toch maar mooi bij het lezen van de bordjes om het plaatsje te kunnen vinden! Het is een populaire plaats voor Israëlische families, die altijd zoveel meenemen dat het eruitziet dat ze er permanent gaan intrekken ipv 1 nacht.
Voor 80 ILS elk kregen we een deel van een tent toegewezen, waar een dertigtal matrasjas lagen om het ons comfortabel te maken. Een verkwikkende douche was erg welkom na het wildkamperen van gisteren en de hitte van vandaag. We kookten een potje, wandelden nog een stukje, observeerden andere mensen die hier kwamen overnachten, …
Het was echt een groot kamp, en er waren ook echt veel mensen! Veelal Israelische gezinnen met jonge kinderen, maar het bordje aan de ingang dat birthrightgroepen er expliciet op wees dat alcohol verboden is, doet vermoeden dat er ook veel birthrightgroepen komen.
—————————–
Birthright is een organisatie die een tiendaagse trip naar Israel sponsort aan joodse jongeren om zo de figuurlijke afstand tussen Israel en joodse gemeenschappen van over de hele wereld te verkleinen en de deelnemers’ joodse identiteit en verbinding met de joodse geschiedenis en cultuur te versterken. Het zijn vooral jonge Amerikanen en Canadezen die m.b.v. dit programma naar Israel reizen.
——————————
Israelische kinderen hebben enorm veel energie! Tot diep in de nacht en vanaf de vroege morgen, niet stil te krijgen!
Zaterdag reden we richting Gazastrook. Onderweg zagen we een heel ander type woestijn dan we ‘gewoon’ zijn: fijn zand en grote vlaktes. We maakten een wandeling in Be’eri. We trokken er naar de Maktesh. Deze Maktesh is niet gevormd zoals de typische Maktesh Ramon, the Small or the Big Maktesh, maar lijkt er qua vorm wel op. Het gebied staat bekend voor de vele dieren die er zitten: schildpadden, gazelles, hagedissen, …
We reden daarna een beetje verder naar Nahabir, een verlaten dorp n.a.v. de Onafhankelijkheidsoorlog. (Het dorp is na de oorlog verplaatst naar het huidige Be’eri).
Nog een beetje verder vonden we een verlaten zwavelfabriek uit 1933.
We lunchten bij een uitkijkpunt op de Gazastrook in Nir’Am, waar ook een soldaat zijn familie over zijn werk aan het vertellen was. Het contrast tussen de Gazastrook en Israël is erg groot. Aan Israëlische zijde vind je verschillende kleine dorpjes, maar vooral veel velden. De Gazastrook is grotendeels volgebouwd gebied.
In de namiddag reden we verder naar Nitsanim Beach, een prachtig zandstrand waar we ons in het zand nestelden en genoten van het zonnetje.
’s Avonds reden we nog even naar de haven van badplaats Ashkelon. Ashkelon is in 1949 gebouwd op de overblijfselen van de Palestijnse stad Al-Majdal. Er waren enorm veel zonnekloppers! We vonden een restaurantje met zicht op de haven, waar de bediening wel vriendelijk was, maar tegelijk ook heel slecht! Zo kregen we eerst ons hoofdgerecht (vis), daarna ons voorgerecht, en daarna de frietjes die bij het hoofdgerecht hoorden. Helaas niet de eerste keer dat we hier zo’n tafereeltjes meemaken..
Na het eten reden we opnieuw naar Nitsanim Beach. Intussen was het strand helemaal leeggelopen en hadden we plaats te over om onze tent op te zetten voor de nacht.
Zondagmorgen kropen we om 6u uit onze tent, zodat we op tijd in Bet Dagan waren voor de orde van de dag.
Zaterdag reden we naar Kokhav HaYarden (‘Ster van de Jordaan’, ook wel Belvoir genoemd), een plaatsje dat al lang op het lijstje stond, maar dat eigenlijk nergens dichtbij ligt. En deze plaats werd niet voor niets ‘mooi uitzicht’ genoemd (naar het Franse ‘Belle Voir’). In deze regio heb je aan de ene kant de Jordaanvallei tussen het meer van Galilea en de Dode Zee en op de achtergrond Jordanie. En aan de andere kant heb je verschillende heuvelruggen die ontstaan zijn door een geologisch proces. Alles stond in detail beschreven op de plakkaten in het park. Maar het moet gezegd worden, het uitzicht was wel de moeite.
Kokhav HaYarden is het best bewaarde kruisvaardersfort in Israël. De grond werd in 1168 opgekocht door de Tempeliers, en de verstevigde boerderij die er stond werd onmiddellijk omgebouwd tot een groot fort. Rondom het fort werd ook een diepe U-vormige moot uitgegraven. De U-vorm was omdat het fort op de kant van de heuvel ligt, en dus langs een kant al een natuurlijk grens heeft. Lang hebben de Tempeliers hier niet vertoefd, want in 1189, na een bezetting die langer dan 1.5 jaar duurde en wetende dat de rest van het koninkrijk ook al gevallen was, gaven de ridders zich over aan de moslims en trokken ze zich terug in Akko aan de Middellandse Zeekust.
Wat toch altijd zo opmerkelijk is, is dat de bogen nog altijd recht blijven staan. Zelfs na zovele jaren. De grootte van het hele complex was ook indrukwekkend, net als de staat van ruine. Het complex was een dubbele verstevigde vesting, met een groot binnenplein. De functionele ruimtes zoals keuken, eetzaal e.d. waren nog steeds zichtbaar.
—————-
Na ons bezoekje aan het fort reden we verder naar Gan HaShlosha (ook wel de Sahne genoemd), waar we een duik namen in het (jaarrond) warme water en waar we de visjes onze voeten lieten pedicuren.
Sinds we hier wonen zijn we echt koukleumen geworden. Zwemmen in de zee vinden we nog wat te fris, dus water van 28°C is ideaal! 😀 De drukte nemen we er wel met de glimlach bij. En ’s avonds hadden we nog een leuk souvenir mee naar huis gekregen: een lichtrood verbrande huid!
————–
Om de dag af te sluiten brachten we een bezoekje aan de Australische Zoo Gan Garoo.
De eerste diersoort die we tegenkwamen waren de Kookaburra’s. Deze vogels danken hun naam aan de aboriginals, want vrij vertaald betekend hun naam “de lachende vogel”. Bekijk onderstaand filmpje in de link, en je zal snel snappen hoe men aan die naam komt (http://www.youtube.com/watch?v=UXA0-YAoo9Q; indien de link niet werkt, kopieer dan de link naar je webbrowser). Verder waren er ook nog kaketoes te zien, en dan ook nog speciale knaagdieren. Er waren twee verschillende soorten: een kleinere muizensoort en een grotere rattensoort. Het leek net een kruising tussen een muis (of rat) en een kangoeroe te zijn. Stel je maar eens een rat voor met lange achterpoten om te kunnen huppelen!
Australie staat ook bekend om zijn vele (gevaarlijke) reptielen. De meest giftige en gevaarlijkste slangen in de wereld komen voor in de woestijnen van Australie. In deze zoo hebben we maar 1 slang gezien, en zo gevaarlijk zag er die niet uit. Die lag gezellig te slapen in een hoek van het terrarium. Ook hagedissen waren er te zien in verschillende groottes en kleuren. Zo was er een terrarium voor de monitor, de grootste hagedissoort in de wereld. Het exemplaar in deze zoo was meer dan 1m lang. Ook Australische blauwtonghagedissen, en exemplaren met een kraag waren aanwezig.
Een bezoek aan een Australische dierentuin zonder kangoeroes te zien zou ongepast zijn, en daarom konden de kangoeroes en walibi’s ook niet ontbreken. Van ver zagen ze er net uit als Skippy van tv, maar van dichtbij zijn het toch maar vreemde beesten, met hun lange achterpoten, hun korte voorpoten, hun dikke staart en hun gehuppel. Je kon er voer kopen in een automaat, en dan kwamen ze uit je hand mee eten. En kleine uk naast ons had het grootste plezier! En zoals je in de foto rechtsonder kan zien, ook kangoeroes kunnen het wel eens warm hebben en een verfrissende duik opzoeken.
Daarna kwamen we nog enkele vogels tegen in verschillende groottes en kleuren. Eerst was er de Cassowary, een grote struisvogelachtige vogel met een opvallende blauwe nek. Deze vogel staat bekend als een van de agressiefste dieren in de wereld, en bijgevolg ook een van de gevaarlijkste dieren. En dat vooral in het broedseizoen. Verderop gingen we een grote voliere binnen waar verschillende soorten parkieten, lori’s en kaketoes vrij rond vlogen. Je kon er ook stokje met fruit mee naar binnen nemen, en dan kwamen de vogels op je schouders of arm zitten om het fruit op te eten. Wat ook hier opviel waren de felle kleuren die bij elk van deze diersoort hoorde en ze mee typeerde.
In Australie komen ook vleermuizen, of “vliegende honden” voor. Deze beestjes hingen ons al ondersteboven aan te gapen toen we hun verblijf binnen wandelden. Waarom ze ondersteboven hangen? Dat is omdat hun botten in hun poten niet sterk genoeg zijn om hun gewicht te ondersteunen.
Aan de uitgang zat ook nog een roze papegaai of kaketoe op zijn eentje in zijn kooitje. Nieuwsgierig was hij/zij wel, want van zodra wij passeerden, kwam hij tegen de draad zitten. Hij nodigde ons ook uit om zijn kopke te krabben. En dat stond hem duidelijk aan! Hij verbaasde ons ook nog door een Hebreeuws woord te roepen: “Ima”! En dat meerdere keren na elkaar, dus het was geen toeval. De betekenis van het woord “Ima” is vrij simpel: “moeder” of “mama”. We hebben hem nog geprobeerd het woord “Tom” aan te leren, maar zo leergierig was hij blijkbaar toch niet.
Na alweer een drukke dag met 3 verschillende activiteiten reden we terug naar huis, en sloten het weekend af op onze zetel.
Tom en Machteld 
