Vrijdag
Om 2u kwam de taxi ons oppikken om ons naar de luchthaven te brengen voor onze trip naar de VS! De taxichauffeur had veel te vertellen, dus de rit naar de luchthaven verliep uitermate vlot! Om 6u vertrokken we samen naar Rome, waar onze wegen scheidden (bureaucratie…). Machteld vloog met Alitalia naar Chicago, waar ze de nacht zou doorbrengen. Tom zou via Atlanta naar Indianapolis vliegen met Delta. Bij aankomst in Rome zagen we dat de vlucht van Tom 4u vertraging had opgelopen. Hij werd wel direct omgeboekt voor de volgende vlucht, kreeg eten en drinken aangeboden en kreeg een cadeaubon van 100 dollar als vergoeding. Delta heeft precies ervaring met vertraging..
Verhaal van Machteld:
Ik vloog naar Chicago in Economy Plus, waar de zetels net wat breder waren en de service net wat beter. Niets te klagen, maar dik 10u vliegen is toch best lang! Aangekomen in O’Hare luchthaven was ik een beetje de kluts kwijt hoe ik nu in Chicago centrum moest geraken. Blijkbaar is er een trein die tussen de verschillende terminals rijdt die je moet nemen om vervolgens een trein naar het centrum te nemen. Heel logisch eigenlijk, maar slaapgebrek speelde me parten.
Ik had via AirBnB een kamer geboekt in Logan Square bij Matt en Genevieve. Ze hadden een routebeschrijving gestuurd, en zonder veel moeite vond ik hun appartement. Ik werd hartelijk begroet door Matt die me direct een rondleiding gaf in het appartement. Na een frisse douche, was ik klaar om erop uit te trekken. Ik bleef in de buurt, en verkende de winkeltjes op Milwaukee Ave, wandelde eens een Comic Book (stripverhalen) store binnen en dineerde in de Revolution Brewpub. Ik vond het wel de moeite om Logan Square te verkennen, ook al vind je er geen grote toeristische attracties. Maar normaal komen Tom en ik op het einde van ons verblijf nog terug naar Chicago, dus de toeristische attracties doen we dan wel!
Toch een beetje jetlagged, kroop ik om 21u in bed. Ik denk dat ik alle uren van de klok gezien heb, alvorens om 5u klaarwakker te zijn. Om 8u vertrok ik naar de luchthaven voor mijn vlucht naar Indianapolis. Deze keer bleek ik in businessclass te vliegen. Lekker decadent voor een vlucht van 30 min! Tom wachtte me op in de luchthaven.
Verhaal van Tom:
Ik had minder geluk met mijn vlucht naar Atlanta. Er werd een vertraging van 4u aangekondigd. Delta Airlines deelde al snel iets te eten en drinken uit voor het ongemak. Er zat dus niets anders op dan 4u lang rond te wandelen in de luchthaven. Vier uur later dan voorzien mochten we dan toch aan boord gaan van de vlieger. Tijdens de 10.5u durende vlucht heb ik me vooral bezig gehouden met filmpjes kijken, want elke zetel had zijn eigen videoscherm. Van slapen kwam jammer genoeg niet veel in huis.
Eenmaal in Atlanta volgde de security check. Deze stelde niet zo veel voor: een paar vraagjes en vingerafdrukken late nemen. De rij om aan de beurt te komen was erger, en dan had ik als niet Amerikaans staatsburger nog geluk, want hun rij was vele malen langer! Aangezien mijn vlucht 4u vertraging had, miste ik dus ook mijn connectie met mijn laatste vlucht naar Indianapolis. Gelukkig was er die avond nog een andere vlucht, en kon ik kostenloos mijn vlucht om boeken. Wat ik op dat moment niet wist, was dat ik mijn bagage moest claimen. Later hier meer over! Ik stapte gewoon verder naar de gate. Op de tarmac moesten de piloot toch even wachten om op te stijgen omdat er een heus onweer losbarstte. Het water kwam er even met bakken uit de hemel gevallen. Maar na een kort oponthoud konden we zonder problemen vertrekken.
In Indianapolis aangekomen, merkte ik bij de bagageband dat mijn koffer er niet bij was. De vriendelijke vrouw aan de balie van de bagagedienst vertelde me dat mijn bagage nog in Atlanta was. Ze vertelde me toen dat je je bagage altijd moet claimen als je Amerika binnenkomt. Weer iets bijgeleerd dus! Ze stelde me gerust dat mijn koffer de volgende morgen zou aankomen, en zelfs tot aan het hotel zou worden afgeleverd. In afwachting van mijn koffer, gaf ze me een survival kit mee. Hierin vond ik later een tandenborstel, tandpasta, een T-shirt, deodorant etc terug. Een taxibus bracht me van de luchthaven naar het hotel. Aangezien ik de enige passagier was op de bus, had ik een leuke babbel met de chauffeuse. Ze reed zelfs een blokje om door het stadscentrum om me een kleine toer te geven. Na een lange dag kroop ik uitgeteld in bed.
Om 04.30 werd ik dan weer wakker gebeld door iemand in Israel. Hij was geinteresseerd in ons appartement dat nu te huur staat. Ik vertelde hem dat hij onze huisbaas maar moest bellen, en kroop terug onder de lakens. Na het ontbijt merkte ik dat ze in Amerika een andere stekkers en stopcontacten hebben. Ik was dus genoodzaakt om een adapter te gaan halen, anders zouden onze computers, gsm’s en kodak het niet lang uithalen. Onderweg stopte ik even in het conventiecenter. Niet per se om te zien waar we de volgende dagen zouden vertoeven, maar om het nationale Pokémon-kampioenschap te aanschouwen. Jong en oud speelde er het kaartspel tegen elkaar in verschillende categorieen. En ik kon het natuurlijk niet laten om een Pikachu-pop te kopen als aandenken.
Nadat ik de adapter gevonden had in de mall, stapte ik op de bus richting luchthaven om Machteld te gaan ophalen.
Tom en Machteld 