Terugkomen na enkele weken in Belgie/Nederland viel ons een beetje zwaar. Maar niets wat een weekendje weg niet kan verhelpen!
Omdat we donderdag 23 mei (ISAE conferentie) en zondag 26 mei(afspraak met statisticus) in Bet Dagan present moesten zijn, bedachten we ons dat we misschien nog eens naar de woestijn konden rijden. Nu het nog niet TE warm is 😉
Donderdagavond reden we dus richting Ezuz, een dorpje aan de grens met Egypte. Ezuz ligt nu eens echt in de middle of nowhere! Het is een dik uur rijden tot een stad! Er is maar 1 lange weg naartoe. Naast de Egyptische grens ligt ook wel een weg, maar die is afgesloten door het leger i.v.m. smokkelaars (vertelde onze collega-student Uri die zopas een maand legerdienst achter de rug had in deze streek).
Op internet hadden we gevonden dat er in Ezuz ook een ‘toeristenbedoeienenkamp’ was waar je kon overnachten. Daar aangekomen vonden we dat er verdacht veel auto’s op de parking stonden. We gingen toch maar eens een kijkje nemen. Tot onze grote verbazing liepen we er Orna en haar gezin tegen het lijf. (Orna werkt ook in het Volcani Center, op het computerdepartement en bij de public relations. We hebben een paar keer overnacht bij haar in Tel Aviv.)
Je weet dat je te lang ergens bent als je overal bekenden tegen het lijf loopt! 🙂
Blijkbaar was er in het bedoeienkamp een bruiloft aan de gang.. Wedding crashers dat we zijn!
Maar niet getreurd, we konden onze tent wat verderop in een bosje neerzetten, en tegelijk genieten van de bruiloftsmuziek!
Op vrijdag bezochten we o.a. een Ottomaanse watertoren en 2 oude Nabateaanse steden (Nitsana en Shivta) op de wierookroute. Nabateaanse steden liggen telkens op een dag wandelafstand van elkaar. Hun watervoorraad was gebaseerd op water van de stroom onder aan de berg. De Nabateanen profiteerden van de open ruimtes in de Negev woestijn, die in die tijd nog niet gebruikt werden door het centrale bestuur. (Ook nu is het trouwens heel erg afgelegen)
In Israël hebben we ook al Avdat en Mamshit bezocht, en in Jordanië Petra.
De Nabateaanse steden in the Negev woestijn werden gesticht in de eerste eeuw v.Chr., twee eeuwen later veroverd door de Romeinen die er hun legerkamp opsloegen, vanaf de vierde eeuw woonden er Byzantijnse christenen tot de invasie van de moslims in de zevende eeuw. Tijdens de WOI werd Nitsana bezet door de Turken, als grens tussen de Ottomaanse en Britse strijders. De Turken bouwden een ziekenhuis, alsook een spoorweg in de richting van het Suez kanaal.
In de jaren 1930 werden er 195 papyrusrollen uit de zesde en zevende eeuw in het Grieks en Arabisch ontdekt in Nitsana. Deze papyrusrollen bevatten naast klassieke literatuur ook veel informatie over het dagelijkse leven in de Nabateaanse maatschappij tussen 505 en 689 n.Chr.
Na een uurtje op de site rondgewandeld te hebben, stapten we terug in de auto en trokken we via een zandweg de woestijn in naar de Nitsana Hillocks (vertaald zich als ‘heuveltjes’) en een grot. In de niet zo verre verte zagen we ook de hekken die de grens met Egypte aanduiden.
Shivta is een erg goed bewaarde en gigantische Nabateaanse stad met kerken, een wijnpers, cisternen, … Ook hier wandelden we een tijdje rond. Het was toen 37 graden. Of hoe ons idee van ‘nog niet té warm’ in de mist opging 🙂
Na deze tochtjes in de geschiedenis reden we langs een geitenboerderij.
Daarna reden we door naar Avdat. Niet om nog een Nabateaanse stad te bezoeken, maar om de auto vol te tanken en een ijskoffie te drinken 🙂
 
Overnachten deden we in een bedoeienenkamp tussen Avdat en Midreshet Ben Gurion: Caravanserai Khan Hashayarot. Ook al zijn onze Hebrew skills nog steeds aan de zwakke kant, ze hielpen ons toch maar mooi bij het lezen van de bordjes om het plaatsje te kunnen vinden! Het is een populaire plaats voor Israëlische families, die altijd zoveel meenemen dat het eruitziet dat ze er permanent gaan intrekken ipv 1 nacht.
Voor 80 ILS elk kregen we een deel van een tent toegewezen, waar een dertigtal matrasjas lagen om het ons comfortabel te maken. Een verkwikkende douche was erg welkom na het wildkamperen van gisteren en de hitte van vandaag. We kookten een potje, wandelden nog een stukje, observeerden andere mensen die hier kwamen overnachten, …
Het was echt een groot kamp, en er waren ook echt veel mensen! Veelal Israelische gezinnen met jonge kinderen, maar het bordje aan de ingang dat birthrightgroepen er expliciet op wees dat alcohol verboden is, doet vermoeden dat er ook veel birthrightgroepen komen.
—————————–
Birthright is een organisatie die een tiendaagse trip naar Israel sponsort aan joodse jongeren om zo de figuurlijke afstand tussen Israel en joodse gemeenschappen van over de hele wereld te verkleinen en de deelnemers’ joodse identiteit en verbinding met de joodse geschiedenis en cultuur te versterken. Het zijn vooral jonge Amerikanen en Canadezen die m.b.v. dit programma naar Israel reizen.
——————————
Israelische kinderen hebben enorm veel energie! Tot diep in de nacht en vanaf de vroege morgen, niet stil te krijgen!
Zaterdag reden we richting Gazastrook. Onderweg zagen we een heel ander type woestijn dan we ‘gewoon’ zijn: fijn zand en grote vlaktes. We maakten een wandeling in Be’eri. We trokken er naar de Maktesh. Deze Maktesh is niet gevormd zoals de typische Maktesh Ramon, the Small or the Big Maktesh, maar lijkt er qua vorm wel op. Het gebied staat bekend voor de vele dieren die er zitten: schildpadden, gazelles, hagedissen, …
We reden daarna een beetje verder naar Nahabir, een verlaten dorp n.a.v. de Onafhankelijkheidsoorlog. (Het dorp is na de oorlog verplaatst naar het huidige Be’eri).
Nog een beetje verder vonden we een verlaten zwavelfabriek uit 1933.
We lunchten bij een uitkijkpunt op de Gazastrook in Nir’Am, waar ook een soldaat zijn familie over zijn werk aan het vertellen was. Het contrast tussen de Gazastrook en Israël is erg groot. Aan Israëlische zijde vind je verschillende kleine dorpjes, maar vooral veel velden. De Gazastrook is grotendeels volgebouwd gebied.
In de namiddag reden we verder naar Nitsanim Beach, een prachtig zandstrand waar we ons in het zand nestelden en genoten van het zonnetje.
’s Avonds reden we nog even naar de haven van badplaats Ashkelon. Ashkelon is in 1949 gebouwd op de overblijfselen van de Palestijnse stad Al-Majdal. Er waren enorm veel zonnekloppers! We vonden een restaurantje met zicht op de haven, waar de bediening wel vriendelijk was, maar tegelijk ook heel slecht! Zo kregen we eerst ons hoofdgerecht (vis), daarna ons voorgerecht, en daarna de frietjes die bij het hoofdgerecht hoorden. Helaas niet de eerste keer dat we hier zo’n tafereeltjes meemaken..
Na het eten reden we opnieuw naar Nitsanim Beach. Intussen was het strand helemaal leeggelopen en hadden we plaats te over om onze tent op te zetten voor de nacht.
Zondagmorgen kropen we om 6u uit onze tent, zodat we op tijd in Bet Dagan waren voor de orde van de dag.
Tom en Machteld 