Bekomen van Mathieu’s bezoek

Nadat we Mathieu donderdag hadden afgezet in de luchthaven, moesten we vrijdag toch nog even bekomen van de intense week. Desalniettemin was het heel fijn geweest, en zeker voor herhaling vatbaar. Ten minste van onze kant gezien 🙂
Op zaterdag hebben we nog eens een wandeling gemaakt. Het weer is veel te mooi hier om binnen te blijven zitten. De lente is ook nog volop bezig, dus proberen we er zoveel mogelijk van te genieten.

We trokken naar het Carmel-gebergte, meer bepaald naar “Klein Zwitserland”. Deze regio wordt zo genoemd omdat het bergachtige landschap is begeven met eiken en een terpentijnboom (Pistacia palaestina). Het smalle pad begeeft zich ook langs beboste bergwanden, met diepe kliffen en valleien.

Jammer genoeg waren wij niet de enigen op deze trail. Wij hadden het net getroffen om achter een groep Israelische kinderen uit te komen. Een of andere jeugdbeweging maakte een daguitstap, en omdat wij net iets sneller over het pad liepen, moesten wij de hele meute voorbij. En er leek maar geen eind te komen aan de lange rij schreeuwende kinderen. En op het smalle pad, dat in de bedding van een (droge) beek lag, was nogal smal, waardoor we ons in bochten moesten wringen om voorbij te steken. Want aan de kant gaan is precies moeilijk!

Onderweg kwamen we ook uit bij Ein Alon, vrij vertaald als de ‘Eikenbron’. Op deze plaats zou het hele jaar rond water staan. Hier zaten ook veel mensen te picknicken. Langs de kant van de weg stond ook een klein kraampje, waar een druus lafah met lebaneh stond te verkopen. Lafah wordt ook wel Iraakse pita genoemd, en lijkt op een wrap. Zijn vrouw kneedde en zwierde de deegbollen (als een volleerde Italiaanse pizzabakker) tot platte pannekoeken, en legde deze dan op een ‘taboon’. Een taboon is een convexe pan, en lijkt op een omgekeerde wok. Wanneer de lafah 30 seconden tot 1 minuut later gebakken was, smeerde hij er zelfgemaakte lebaneh (yoghurt kaas), en werkte het af met za’atar , een kruidenmix typisch voor het Midden-Oosten.

Het water uit Ein Alon liep verder in de Alon vallei. Onderweg kwamen we ook enkele koeien tegen die de schaduw al kwamen opzoeken onder bomen in de rivierbedding. Iets verderop kwamen we ook een iets minder levend exemplaar tegen :-s Enkel de kaalgevreten ruggengraat, ribbenkast en schedel waren nog te zien. Machteld vroeg net daarvoor nog af of we nooit eens een lijk zouden terug vinden langs onze wandelpaden. Autowrakken komen we alleszins genoeg tegen.

De Alon-vallei staat ook bekend van de verwoestende brand die er gewoed heeft in December 2010. Zelfs nu, meer dan 2 jaar na de feiten, is de schade nog steeds zichtbaar. Hoewel de meeste grassen en bloemen al terug zijn gekomen, zijn de bomen nog steeds kaal en zwartgeblakerd. Op bepaalde stroken zijn ze dan ook begonnen met de kap van deze bomen, om plaats te maken voor nieuwe aanplantingen.

Op de terugweg naar huis reden we via de scenic route terug naar huis, en hadden we een mooi uitzicht op de baai van Haifa.