weekend in het zuiden

Terugkomen na enkele weken in Belgie/Nederland viel ons een beetje zwaar. Maar niets wat een weekendje weg niet kan verhelpen!

Omdat we donderdag 23 mei (ISAE conferentie) en zondag 26 mei(afspraak met statisticus) in Bet Dagan present moesten zijn, bedachten we ons dat we misschien nog eens naar de woestijn konden rijden. Nu het nog niet TE warm is 😉

Donderdagavond reden we dus richting Ezuz, een dorpje aan de grens met Egypte. Ezuz ligt nu eens echt in de middle of nowhere! Het is een dik uur rijden tot een stad! Er is maar 1 lange weg naartoe. Naast de Egyptische grens ligt ook wel een weg, maar die is afgesloten door het leger i.v.m. smokkelaars (vertelde onze collega-student Uri die zopas een maand legerdienst achter de rug had in deze streek).

Op internet hadden we gevonden dat er in Ezuz ook een ‘toeristenbedoeienenkamp’ was waar je kon overnachten. Daar aangekomen vonden we dat er verdacht veel auto’s op de parking stonden. We gingen toch maar eens een kijkje nemen. Tot onze grote verbazing liepen we er Orna en haar gezin tegen het lijf. (Orna werkt ook in het Volcani Center, op het computerdepartement en bij de public relations. We hebben een paar keer overnacht bij haar in Tel Aviv.)

Je weet dat je te lang ergens bent als je overal bekenden tegen het lijf loopt! 🙂

Blijkbaar was er in het bedoeienkamp een bruiloft aan de gang.. Wedding crashers dat we zijn!

Maar niet getreurd, we konden onze tent wat verderop in een bosje neerzetten, en tegelijk genieten van de bruiloftsmuziek!

Op vrijdag bezochten we o.a. een Ottomaanse watertoren en 2 oude Nabateaanse steden (Nitsana en Shivta) op de wierookroute. Nabateaanse steden liggen telkens op een dag wandelafstand van elkaar. Hun watervoorraad was gebaseerd op water van de stroom onder aan de berg. De Nabateanen profiteerden van de open ruimtes in de Negev woestijn, die in die tijd nog niet gebruikt werden door het centrale bestuur. (Ook nu is het trouwens heel erg afgelegen)

In Israël hebben we ook al Avdat en Mamshit bezocht, en in Jordanië Petra.

De Nabateaanse steden in the Negev woestijn werden gesticht in de eerste eeuw v.Chr., twee eeuwen later veroverd door de Romeinen die er hun legerkamp opsloegen, vanaf de vierde eeuw woonden er Byzantijnse christenen tot de invasie van de moslims in de zevende eeuw. Tijdens de WOI werd Nitsana bezet door de Turken, als grens tussen de Ottomaanse en Britse strijders. De Turken bouwden een ziekenhuis, alsook een spoorweg in de richting van het Suez kanaal.

In de jaren 1930 werden er 195 papyrusrollen uit de zesde en zevende eeuw in het Grieks en Arabisch ontdekt in Nitsana. Deze papyrusrollen bevatten naast klassieke literatuur ook veel informatie over het dagelijkse leven in de Nabateaanse maatschappij tussen 505 en 689 n.Chr.

Na een uurtje op de site rondgewandeld te hebben, stapten we terug in de auto en trokken we via een zandweg de woestijn in naar de Nitsana Hillocks (vertaald zich als ‘heuveltjes’) en een grot. In de niet zo verre verte zagen we ook de hekken die de grens met Egypte aanduiden.

Shivta is een erg goed bewaarde en gigantische Nabateaanse stad met kerken, een wijnpers, cisternen, … Ook hier wandelden we een tijdje rond. Het was toen 37 graden. Of hoe ons idee van ‘nog niet té warm’ in de mist opging 🙂

Na deze tochtjes in de geschiedenis reden we langs een geitenboerderij.

Daarna reden we door naar Avdat. Niet om nog een Nabateaanse stad te bezoeken, maar om de auto vol te tanken en een ijskoffie te drinken 🙂

 

Overnachten deden we in een bedoeienenkamp tussen Avdat en Midreshet Ben Gurion: Caravanserai Khan Hashayarot. Ook al zijn onze Hebrew skills nog steeds aan de zwakke kant, ze hielpen ons toch maar mooi bij het lezen van de bordjes om het plaatsje te kunnen vinden! Het is een populaire plaats voor Israëlische families, die altijd zoveel meenemen dat het eruitziet dat ze er permanent gaan intrekken ipv 1 nacht.

Voor 80 ILS elk kregen we een deel van een tent toegewezen, waar een dertigtal matrasjas lagen om het ons comfortabel te maken. Een verkwikkende douche was erg welkom na het wildkamperen van gisteren en de hitte van vandaag. We kookten een potje, wandelden nog een stukje, observeerden andere mensen die hier kwamen overnachten, …

Het was echt een groot kamp, en er waren ook echt veel mensen! Veelal Israelische gezinnen met jonge kinderen, maar het bordje aan de ingang dat birthrightgroepen er expliciet op wees dat alcohol verboden is, doet vermoeden dat er ook veel birthrightgroepen komen.

—————————–

Birthright is een organisatie die een tiendaagse trip naar Israel sponsort aan joodse jongeren om zo de figuurlijke afstand tussen Israel en joodse gemeenschappen van over de hele wereld te verkleinen en de deelnemers’ joodse identiteit en verbinding met de joodse geschiedenis en cultuur te versterken. Het zijn vooral jonge Amerikanen en Canadezen die m.b.v. dit programma naar Israel reizen.

——————————

Israelische kinderen hebben enorm veel energie! Tot diep in de nacht en vanaf de vroege morgen, niet stil te krijgen!

Zaterdag reden we richting Gazastrook. Onderweg zagen we een heel ander type woestijn dan we ‘gewoon’ zijn: fijn zand en grote vlaktes. We maakten een wandeling in Be’eri. We trokken er naar de Maktesh. Deze Maktesh is niet gevormd zoals de typische Maktesh Ramon, the Small or the Big Maktesh, maar lijkt er qua vorm wel op. Het gebied staat bekend voor de vele dieren die er zitten: schildpadden, gazelles, hagedissen, …

We reden daarna een beetje verder naar Nahabir, een verlaten dorp n.a.v. de Onafhankelijkheidsoorlog. (Het dorp is na de oorlog verplaatst naar het huidige Be’eri).

Nog een beetje verder vonden we een verlaten zwavelfabriek uit 1933.

We lunchten bij een uitkijkpunt op de Gazastrook in Nir’Am, waar ook een soldaat zijn familie over zijn werk aan het vertellen was. Het contrast tussen de Gazastrook en Israël is erg groot. Aan Israëlische zijde vind je verschillende kleine dorpjes, maar vooral veel velden. De Gazastrook is grotendeels volgebouwd gebied.

In de namiddag reden we verder naar Nitsanim Beach, een prachtig zandstrand waar we ons in het zand nestelden en genoten van het zonnetje.

’s Avonds reden we nog even naar de haven van badplaats Ashkelon. Ashkelon is in 1949 gebouwd op de overblijfselen van de Palestijnse stad Al-Majdal. Er waren enorm veel zonnekloppers! We vonden een restaurantje met zicht op de haven, waar de bediening wel vriendelijk was, maar tegelijk ook heel slecht! Zo kregen we eerst ons hoofdgerecht (vis), daarna ons voorgerecht, en daarna de frietjes die bij het hoofdgerecht hoorden. Helaas niet de eerste keer dat we hier zo’n tafereeltjes meemaken..

Na het eten reden we opnieuw naar Nitsanim Beach. Intussen was het strand helemaal leeggelopen en hadden we plaats te over om onze tent op te zetten voor de nacht.

Zondagmorgen kropen we om 6u uit onze tent, zodat we op tijd in Bet Dagan waren voor de orde van de dag.

Weekend aan de Dode Zee

In het Pesach-/Paasweekend trokken we er met de tent op uit richting Dode Zee. In deze regio hebben we de bekende attracties (Masada, Ein Gedi en ploeteren in Dode Zee) al meermaals gedaan, maar we vonden dat het tijd werd voor een grondigere verkenning. Toen Tom besefte dat op donderdagavond betekende dat hij een nacht langer in een tent moest slapen, besloten we toch maar op vrijdagmorgen te vertrekken.

Onze eerste tussenstop was Qasr el Yahud. Deze plaats wordt geclaimd als de enige echte doopplaats van Jezus, alsook de plaats waar de Israëlieten de Jordaan overstaken en de profeet Elijah opsteeg naar de hemel. Qasr el Yehud ligt in een militaire zone en in de Westbank, niet ver van Jericho (‘de oudste stad’). Dit betekent dat we gestopt werden door een soldaat die ons vroeg waar we vandaan kwamen. Qasr el Yehud is pas (augustus 2012) gerenoveerd en heropend en er worden weer doopplechtigheden gehouden. Je kan er ook de ruïnes van een Byzantijnse en een kruisvaarderskerk vinden. Aan de overkant van de Jordaan zagen we ook pelgrims en een prachtige kerk! Jordanië was ineens zo dichtbij, met enkel de Jordaan – een zielig stroompje in vergelijking met de Maas – ertussen. We zouden gewoon een praatje kunnen slaan met de overkant! Het lijkt misschien verleidelijk om even op en neer te zwemmen, maar de Israëlische soldaten met hun grote geweren staan op de uitkijk… Je kan hier ook goed zien wat water met een woestijnlandschap doet. De oevers waren helemaal groen en het leek wel een oase! We zagen er een viering van een groep orthodoxe christenen. Toch indrukwekkend!

 

Een andere doopplaats is  trouwens Yardenit. Yardenit ligt ook aan de Jordaan, maar veel dichter bij het Meer van Galilea. Deze locatie droeg jarenlang de voorkeur weg van pelgrims door de toegankelijkere locatie. Daar komt nu misschien verandering in?

Een beetje verder richting Dode Zee vonden we een klooster dat gesticht werd door de Byzantijne monnik St. Gerasimos. Gerasimos was een monnik uit Lycia (Anatolië, Turkije). Hij stierf in 475. In 1890 werden de kerk en het klooster heropgebouwd. We kregen er uitleg van een enthousiaste man, die verklaarde een voetbalfan te zijn van Charleroi (of all places..). Hij vertelde dat – volgens de Griekse overlevering – Jozef en Maria in het klooster geslapen hebben. Het is een heel mooi en gezellig klooster. In de kerk zagen we een zuster die de schilderijen aan het restaureren was. In het binnenhof waren er enkele souvenirshops. Toch een beetje vreemd in een klooster 🙂 Buiten troffen we een halve dierentuin aan: emoes, dromedarissen, geiten, vogels, paarden, …

Daarna reden we verder naar Biankini Beach, waar we onze tent opzetten en in de Dode Zee ploeterden. Biankini Beach is een Marokkaans geïnspireerd vakantiedorp. Er zijn huisjes die je kan huren, maar ook tenten. En er is dus plaats om je eigen tent op te zetten. We vonden het wel vrij prijzig: 80 ILS p.p. (16 euro p.p.) om het strand te betreden (we waren er rond 15u30) en nog eens 40 ILS p.p. (8 euro p.p.) om je tent op te zetten. Er is ook een restaurant en de site beschikt over sanitaire voorzieningen. ’s Avonds smulden we van een voedzame maaltijd bestaande uit worstjes, spaghetti en maïs. Daarna speelden we een paar spelletjes Rummikub op het terras met uitzicht op de Dode Zee. Bij de tent naast ons hoorde een groepje dove jongeren. Goed gezelschap!

Zaterdagmorgen reden we verder langs de Dode Zee kust. Het plan was om in Nahal Mishmar te gaan wandelen. De parking stond goed vol, maar toch werden we niet overrompeld door het aantal mensen op de tocht. Wij volgden eerst het rode pad, en toen er gekozen moest worden volgden we verder het blauwe pad, dat een avontuurlijkere tocht beloofde. Dat voelden we: bergop, klauteren, op plaatsen via ijzers omhoog klimmen, door poelen waden, … Heerlijk! 🙂 We kwamen uiteindelijk uit bij een droge waterval, die vast heel spectaculair is wanneer er water is, want de waterval overbrugde wel 100 m. Nu zagen we het enkel druppelen. De droge waterval was wel een ideaal rustpunt. We werden er vergezeld door bedelende vogeltjes. Op de terugweg zetten we er stevig de pas in en rond 14u30 waren we terug bij de auto.

 

 

Omdat onze magen hunkerden naar een substantiëlere maaltijd reden we naar Ein Bokek. We aten er een ‘koosjes voor Pesach’ sandwich en een salade. Daar kikkert een mens van op!

Uitgeteld belandden we op Ein Gedi Beach om de nacht door te brengen. We keken naar ploeterende mensen, aten nog wat worstjes, dronken koffie en cola – bij gebrek aan bier in de Pesach-periode – in de snackbar, lazen een boekje en losten puzzels op. Wat is het fijn om gewoon buiten te zijn, sterren te kijken en gewoon te genieten!

Zondag bezochten we Qumran, de plaats waar de Dode Zee-rollen gevonden werden. De Dode Zee-rollen omvatten een collectie handschriften van meer dan 900 documenten, waaronder zich de oudste handschriften van het Oude Testament bevinden, maar ook afschriften van niet-Bijbelse religieuze boeken. In 1947 werden de eerste rollen ontdekt door een bedoeïenjongen die een schaap kwijt was. Hij gooide een steen in de grot om zijn schaap uit de grot te lokken, maar hoorde een anders-dan-normaal geluid – het breken van aardewerk-, waarop hij de grot ging verkennen. Hij vond er een kruik met daarin beschreven rollen in linnen gewikkeld. Tussen 1947 en 1956 werden er in 11 verschillende grotten soortgelijke ontdekkingen gedaan.

 

De handschriften zijn in het Hebreeuws, het Aramees en het Grieks. Ze dateren uit de periode ca. 250 v.Chr. tot 50 n.Chr. Waarschijnlijk zijn ze rond 68 n.Chr. verstopt in de grotten. In de wetenschappelijke wereld bestaat er consensus dat ergens tussen ongeveer 140 v.Chr. en 68 n.Chr. de nederzetting bewoond werd door de Essenen, een joodse sekte, die dan verantwoordelijk zouden zijn voor het schrijven van de documenten. De handschriften zijn erg belangrijk omdat ze een van de weinige geschreven bronnen zijn betreffende de joodse cultuur van ruim 2000 jaar geleden. De rollen staan momenteel tentoongesteld in een speciale constructie in het Israël Museum in Jeruzalem.

 

De volgende halte was Wadi Qelt, een vallei tussen Jeruzalem en Jericho. Hier volgden we eerst de horde auto’s naar het water. Een heleboel orthodoxe joden waren hier aan het baden. Pesach is immers een periode waarin het de orthodoxe joden wordt toegestaan om te reizen i.p.v. te bidden. Ook wij waren al snel overtuigd om in het verfrissende water wat afkoeling te zoeken. Het was immers meer dan 30 °C!

 

 

Maar we kwamen hier eigenlijk omdat we opzoeken waren naar het Grieks Orthodoxe klooster van St. George. Het is een klooster uit de 6^e eeuw dat in een rots/klifwand gebouwd is. Het is een actief klooster, dat tot op heden bewoond wordt door Grieks-orthodoxe monniken. Het ligt echt in het midden van niks. We reden enkele kilometers door de woestijn, over een nieuw aangelegde weg. Onderweg zagen we een bedoeïen met een sapjeskraam. En waar een bedoeïen met een sapjeskraam staat, moet ook wel iets te zien zijn. Hier zagen we het klooster van bovenuit. Een tourbus die voorbij zoefde, deed ons vermoeden dat er verderop ook nog iets te zien moest zijn. Dus we zetten de achtervolging in. Weer enkele kilometers verder was er een parking. Van daaruit konden we te voet verder om dichter bij het klooster te komen.