Catching up with my brother, part 2: dag 4 – 7

Zondagavond maakten we nog een wandelingetje door de Oude Stad van Jeruzalem. We waren net te laat om de Grafkerk te bezoeken, maar kwamen wel tot de ontdekking dat het sluiten van de poort van de kerk een gebeurtenis op zich is. Het hele pleintje voor de kerk stond vol spanning te wachten tot de man met de sleutel kwam opdagen. Het lot van de sleutel ligt in de handen van 2 moslim-families (Nuseibeh and Judeh). ’s Morgens om 4u opent de Judeh familie de deur, ’s avonds sluit de Nuseibeh familie de deur. Het is een heel ritueel: Met een sleutel van zo’n 30 cm op een small laddertje klimmen om de grote houten deuren te openen naar één van de heiligste plaatsen voor christenen.

Hoe komt het dat het beheer van de sleutel in de handen van moslim-families ligt?

Volgens sommigen komt dit doordat de christenen het niet eens raken over wie de sleutel mag beheren. De Katholieken? De Armenen? De Grieks-Orthodoxen? De Kopten? De Syrisch-Orthodoxen?

Een andere, traditionelere versie is dat Sultan Ayyub na de Khwarezmische invasie in 1244 een brief schreef naar Paus Innocentius IV om zich te verontschuldigen voor de schade aan de kerk met de belofte om de kerk te herstellen en de sleutel toe te vertrouwen aan 2 moslim-families die de deur zouden openen voor pelgrims.

Elke avond zijn de verschillende christelijke gemeenschappen erbij, aan de andere kant van de deur (in de kerk dus). Om de beurt openen ze een luikje van binnenuit, waardoor de ladder – die gebruikt wordt om de deur te sluiten – wordt doorgegeven. ’s Morgens hetzelfde ritueel, maar dan andersom; eerst de ladder door het luikje naar buiten waarna de deur geopend kan worden.

Later op de avond nestelden we ons in de Abraham bar in het hostel, waar er een Open Mic Night plaatsvond.

Maandagmorgen struinden we over de Mahane Yehuda markt, ook wel de Shuk genoemd. Meer dan 250 kraampjes verkopen groenten, fruit, kruiden, brood, kazen, gedroogd fruit, noten en zaden, vlees en vis, gebakjes, huishoudgerief, … Een feest voor de zintuigen!

De rest van de dag lieten we Mathieu alleen om Jeruzalem te verkennen, terwijl wij terug aan het werk gingen.

Dinsdag bezochten we ons werk, de boerderij in Yifat, het voercentrum in Nahalal. ’s Avonds trokken we naar Haifa om de Bahaï tuinen te bewonderen en een hapje te eten in Voila, een Frans-Zwitsers restaurant.

Woensdagmorgen namen we de bus naar Nazareth, waar we de Aankondigingskerk bezochten, een wandeling maakten in de oude stad en de markt, en de Fauzi Azar Inn bezichtigden. De Fauzi Azar Inn is een 200 jaar oud Arabisch herenhuis, dat werd omgebouwd tot een hostel. In de smalle steegjes van de oude stad (die trouwens pas in 2000 bij het bezoek van paus Johannes Paulus verhard werden), wordt je overweldigd worden door geuren, kleuren en het geluid van de kerkklokken en van de Muezzins die oproepen tot het gebed.

Rond de middag namen we een kijkje bij een experimentenronde op het werk. Het sperma van jonge stieren werd afgetapt om daarin, naast motiliteit, ook stressniveaus te meten.

In de namiddag fietsten we een stukje langs het Meer van Galilea. We stopten wij de verschillende kerken en fietsten tot aan de Jordaan. Het peil van het Meer van Galilea is op z’n hoogst in 20 jaar. In vergelijking met vorige winter staat het peil nu zo’n 2,5 m hoger! Het fietspad dat rond het Meer van Galilea werd aangelegd heeft erg geleden van de natte winter. Op verschillende stukken moesten we onze fietsen enkele 100’en meters dragen!

Donderdag was al de laatste dag van het familiaal bezoek. Tel Aviv, de ‘capital of Mediterranean Cool’, de ‘hedonistische vrijhaven van de staat Israël’ stond op het programma. Maar eerst maakten we een tussenstop in de onderzoeksboerderij in Bet Dagan.
In Tel Aviv installeerden we ons op het strand. Daarna doorkruisten we al fietsend de stad met fietsen van Tel-O-Fun. Van Neve Tszedek, over Rothshild Boulevard met zijn Bauhaus, naar de haven van Tel Aviv. Daar dropten we de fietsen even, om neer te ploffen in een strandbar en een hapje hummus en calamaris te eten.
Via de vele stranden, het homostrand zusterlijk naar het strand voor orthodoxe joden, bereikten we Jaffa. Blijkbaar was het een ideale dag voor bruidsfoto’s, we telden minstens 10 verschillende bruidspaartjes met aanhang aan de haven en in de gezellige steegje van het oude Jaffa.
Ons laatste avondmaal bestond uit tapas bij Vicky en Christina, een restaurant in HaTachana. Na een ijsje en iets warms in Neve Tszedek was het tijd om afscheid te nemen. We zien elkaar snel weer!

Weekend aan de Dode Zee

In het Pesach-/Paasweekend trokken we er met de tent op uit richting Dode Zee. In deze regio hebben we de bekende attracties (Masada, Ein Gedi en ploeteren in Dode Zee) al meermaals gedaan, maar we vonden dat het tijd werd voor een grondigere verkenning. Toen Tom besefte dat op donderdagavond betekende dat hij een nacht langer in een tent moest slapen, besloten we toch maar op vrijdagmorgen te vertrekken.

Onze eerste tussenstop was Qasr el Yahud. Deze plaats wordt geclaimd als de enige echte doopplaats van Jezus, alsook de plaats waar de Israëlieten de Jordaan overstaken en de profeet Elijah opsteeg naar de hemel. Qasr el Yehud ligt in een militaire zone en in de Westbank, niet ver van Jericho (‘de oudste stad’). Dit betekent dat we gestopt werden door een soldaat die ons vroeg waar we vandaan kwamen. Qasr el Yehud is pas (augustus 2012) gerenoveerd en heropend en er worden weer doopplechtigheden gehouden. Je kan er ook de ruïnes van een Byzantijnse en een kruisvaarderskerk vinden. Aan de overkant van de Jordaan zagen we ook pelgrims en een prachtige kerk! Jordanië was ineens zo dichtbij, met enkel de Jordaan – een zielig stroompje in vergelijking met de Maas – ertussen. We zouden gewoon een praatje kunnen slaan met de overkant! Het lijkt misschien verleidelijk om even op en neer te zwemmen, maar de Israëlische soldaten met hun grote geweren staan op de uitkijk… Je kan hier ook goed zien wat water met een woestijnlandschap doet. De oevers waren helemaal groen en het leek wel een oase! We zagen er een viering van een groep orthodoxe christenen. Toch indrukwekkend!

 

Een andere doopplaats is  trouwens Yardenit. Yardenit ligt ook aan de Jordaan, maar veel dichter bij het Meer van Galilea. Deze locatie droeg jarenlang de voorkeur weg van pelgrims door de toegankelijkere locatie. Daar komt nu misschien verandering in?

Een beetje verder richting Dode Zee vonden we een klooster dat gesticht werd door de Byzantijne monnik St. Gerasimos. Gerasimos was een monnik uit Lycia (Anatolië, Turkije). Hij stierf in 475. In 1890 werden de kerk en het klooster heropgebouwd. We kregen er uitleg van een enthousiaste man, die verklaarde een voetbalfan te zijn van Charleroi (of all places..). Hij vertelde dat – volgens de Griekse overlevering – Jozef en Maria in het klooster geslapen hebben. Het is een heel mooi en gezellig klooster. In de kerk zagen we een zuster die de schilderijen aan het restaureren was. In het binnenhof waren er enkele souvenirshops. Toch een beetje vreemd in een klooster 🙂 Buiten troffen we een halve dierentuin aan: emoes, dromedarissen, geiten, vogels, paarden, …

Daarna reden we verder naar Biankini Beach, waar we onze tent opzetten en in de Dode Zee ploeterden. Biankini Beach is een Marokkaans geïnspireerd vakantiedorp. Er zijn huisjes die je kan huren, maar ook tenten. En er is dus plaats om je eigen tent op te zetten. We vonden het wel vrij prijzig: 80 ILS p.p. (16 euro p.p.) om het strand te betreden (we waren er rond 15u30) en nog eens 40 ILS p.p. (8 euro p.p.) om je tent op te zetten. Er is ook een restaurant en de site beschikt over sanitaire voorzieningen. ’s Avonds smulden we van een voedzame maaltijd bestaande uit worstjes, spaghetti en maïs. Daarna speelden we een paar spelletjes Rummikub op het terras met uitzicht op de Dode Zee. Bij de tent naast ons hoorde een groepje dove jongeren. Goed gezelschap!

Zaterdagmorgen reden we verder langs de Dode Zee kust. Het plan was om in Nahal Mishmar te gaan wandelen. De parking stond goed vol, maar toch werden we niet overrompeld door het aantal mensen op de tocht. Wij volgden eerst het rode pad, en toen er gekozen moest worden volgden we verder het blauwe pad, dat een avontuurlijkere tocht beloofde. Dat voelden we: bergop, klauteren, op plaatsen via ijzers omhoog klimmen, door poelen waden, … Heerlijk! 🙂 We kwamen uiteindelijk uit bij een droge waterval, die vast heel spectaculair is wanneer er water is, want de waterval overbrugde wel 100 m. Nu zagen we het enkel druppelen. De droge waterval was wel een ideaal rustpunt. We werden er vergezeld door bedelende vogeltjes. Op de terugweg zetten we er stevig de pas in en rond 14u30 waren we terug bij de auto.

 

 

Omdat onze magen hunkerden naar een substantiëlere maaltijd reden we naar Ein Bokek. We aten er een ‘koosjes voor Pesach’ sandwich en een salade. Daar kikkert een mens van op!

Uitgeteld belandden we op Ein Gedi Beach om de nacht door te brengen. We keken naar ploeterende mensen, aten nog wat worstjes, dronken koffie en cola – bij gebrek aan bier in de Pesach-periode – in de snackbar, lazen een boekje en losten puzzels op. Wat is het fijn om gewoon buiten te zijn, sterren te kijken en gewoon te genieten!

Zondag bezochten we Qumran, de plaats waar de Dode Zee-rollen gevonden werden. De Dode Zee-rollen omvatten een collectie handschriften van meer dan 900 documenten, waaronder zich de oudste handschriften van het Oude Testament bevinden, maar ook afschriften van niet-Bijbelse religieuze boeken. In 1947 werden de eerste rollen ontdekt door een bedoeïenjongen die een schaap kwijt was. Hij gooide een steen in de grot om zijn schaap uit de grot te lokken, maar hoorde een anders-dan-normaal geluid – het breken van aardewerk-, waarop hij de grot ging verkennen. Hij vond er een kruik met daarin beschreven rollen in linnen gewikkeld. Tussen 1947 en 1956 werden er in 11 verschillende grotten soortgelijke ontdekkingen gedaan.

 

De handschriften zijn in het Hebreeuws, het Aramees en het Grieks. Ze dateren uit de periode ca. 250 v.Chr. tot 50 n.Chr. Waarschijnlijk zijn ze rond 68 n.Chr. verstopt in de grotten. In de wetenschappelijke wereld bestaat er consensus dat ergens tussen ongeveer 140 v.Chr. en 68 n.Chr. de nederzetting bewoond werd door de Essenen, een joodse sekte, die dan verantwoordelijk zouden zijn voor het schrijven van de documenten. De handschriften zijn erg belangrijk omdat ze een van de weinige geschreven bronnen zijn betreffende de joodse cultuur van ruim 2000 jaar geleden. De rollen staan momenteel tentoongesteld in een speciale constructie in het Israël Museum in Jeruzalem.

 

De volgende halte was Wadi Qelt, een vallei tussen Jeruzalem en Jericho. Hier volgden we eerst de horde auto’s naar het water. Een heleboel orthodoxe joden waren hier aan het baden. Pesach is immers een periode waarin het de orthodoxe joden wordt toegestaan om te reizen i.p.v. te bidden. Ook wij waren al snel overtuigd om in het verfrissende water wat afkoeling te zoeken. Het was immers meer dan 30 °C!

 

 

Maar we kwamen hier eigenlijk omdat we opzoeken waren naar het Grieks Orthodoxe klooster van St. George. Het is een klooster uit de 6^e eeuw dat in een rots/klifwand gebouwd is. Het is een actief klooster, dat tot op heden bewoond wordt door Grieks-orthodoxe monniken. Het ligt echt in het midden van niks. We reden enkele kilometers door de woestijn, over een nieuw aangelegde weg. Onderweg zagen we een bedoeïen met een sapjeskraam. En waar een bedoeïen met een sapjeskraam staat, moet ook wel iets te zien zijn. Hier zagen we het klooster van bovenuit. Een tourbus die voorbij zoefde, deed ons vermoeden dat er verderop ook nog iets te zien moest zijn. Dus we zetten de achtervolging in. Weer enkele kilometers verder was er een parking. Van daaruit konden we te voet verder om dichter bij het klooster te komen.

Van Nazareth via Zippori naar Cana

Zaterdag verkenden we het eerste deel van de Jesus Trail. Dit wandelpad van 65 km verbindt belangrijke plaatsen uit het leven van Jezus, maar ook andere historische en religieuze plaatsen met elkaar. We hadden de trail al grotendeels afgelegd, te voet en met de fiets, maar het stuk tussen Nazareth en Cana hadden we nog niet gedaan. Dit had vooral te maken met logistiek. Meestal lopen we rondjes, maar voor dit stuk was er geen alternatief wandelpad voor de terugweg (en het zou ook wel ver worden zo heen en terug). Gelukkig doen de Arabieren, in tegenstelling tot de joden, niet mee aan weekend en rijden er op verschillende plaatsen wél bussen, zoals dus tussen Nazareth en Cana. We parkeerden onze auto in Cana en namen een sherut (gedeelde taxi) naar Nazareth.

In Nazareth aangekomen bezochten we eerst de Fauzi Azar Inn, een hostel in een oude Arabische villa. De eigenaars hebben tevens de Jesus Trail ontwikkeld, dus we gingen er vragen voor wat extra info.

Om Nazareth uit te raken moesten we eerst een heleboel, echt een heleboel, trappen op. Bovenaan de trappenreeks hadden we een prachtig uitzicht over de stad en de wijde omgeving.

De trail bracht ons via de velden, die uiteraard maar helaas eerder op een vuilnisbelt leken, naar Zippori. In Zippori sloegen we het nationale park over (we bezochten het al eerder). In het park kan je de ruïnes zien van een stad uit de 7e eeuw v. Chr. Halverwege de Middellandse Zee en het Meer van Galilea was het een bloeiend handelscentrum vanaf de eerste eeuw. Volgens de overlevering is Zippori de thuisbasis van Joachim en Anna, de ouders van Maria.

We wandelden door het bos verder naar Mash’had, de geboorteplaats van Jonah. De populatie in Mash’had bestaat grotendeels uit moslims, en we werden dan ook vriendelijk begroet door de kinderen en passanten op straat.

Cana is de plaats waar Jezus’ eerste mirakel plaatsvond: de bruiloft van Cana waar water in wijn werd omgezet. In die tijd duurden bruiloften enkele dagen tot een week. Zonder wijn komen te zitten was een grote schande voor de familie van de bruidegom. De wijnkruiken hebben een inhoud van ongeveer 450 liter. Volgens Johannes waren er 6 wijnkruiken, dus die bruiloft leek wel een leuk feestje!

De locatie van Cana is nogal controversieel; er zijn nog vier alternatieve locaties.

We bezochten de Fransiscaanse Trouwkerk, die in 1879 gebouwd werd op de ruïnes van eerdere Byzantijnse ruïnes.

Buiten op straat kwam we een bus Nigerianen tegen. Blijkbaar is dit plaatsje, op slechts 25 km van ons huis, nogal toeristisch. Maar wij waren er tot op heden dus nog nooit geweest..