Nahal Amud

Op maandag 13 mei reisden we allebei weer terug naar Israel. Doordat Machteld haar vlucht zelf geboekt had, en Tom zijn vlucht via het instituut heeft moeten regelen, werden we verplicht om met 2 verschillende vluchten terug te komen. Hierdoor kwam Machteld op maandagavond al terug aan, terwijl Tom pas midden in de nacht aankwam. Machteld werd in de luchthaven opgepikt door Ilan, die terugkwam van een dagje werken in Bet Dagan, terwijl Tom een taxi geregeld had bij Moshe, onze vaste taxichauffeur van en naar de luchthaven.

Bij het terugkomen was het toch weer even wennen, vooral voor Tom omdat hij een hele maand in het buitenland had gezeten. Nu is de zomer ook weer echt begonnen, dus was het verschil in temperatuur met Belgie duidelijk voelbaar. Op het werk zelf begonnen we ook redelijk rustig, aangezien het Shavu’ot was. Deze joodse feestdag is vergelijkbaar met het christelijke pinksterfeest.

Zaterdag 18 mei hebben we nog eens een wandeling gemaakt. We trokken naar het Nationale park van Nahal Amud. De Amud-stroom loopt door dit park. De Amud ontspringt in Galilea nabij de berg Meron, het 2de hoogste punt in Israel, en mondt uit in het meer van Galilea. Dit park staat genoteerd in de top-10 notering van most-do wandelingen in Israel, dus waren we wel benieuwd.

De stroom heeft door de duizenden jaren heen ook een diepe kloof uitgesneden in het landschap, waardoor de wandeling al direct startte met een stevige afdaling. Aan het begin van de afdaling stond een verlaten gebouw uit de tijd van het Britse mandaatschap in deze regio. De politie had hier een kantoor gevestigd (lokale naam is “Ein a-Tina”) om de route naar de stroom de bewaken. De afdaling was redelijk lang, en startte eerst geleidelijk, maar later volgde er trappen met grote treden. In totaal zouden we 200 meter afdalen om tot bij de stroom uit te komen. Aan de voet stond een oude watermolen langs de rivier om bloem te malen. Deze werd laatst gebruikt in de 20e eeuw.

Gaandeweg kwamen we ook enkele boomgaarden tegen. Vroeger werden deze onderhouden door de naburige Arabische inwoners. Er waren kanaaltjes aangelegd waar water afgeleid werd van de rivier naar de boomgaarden, en reservoirs om water in op te slaan. Nu is het hele gebied echter een nationaal park geworden, en wordt het onderhouden door de parkmedewerkers. Ze passen hier net dezelfde terras-landbouw technieken toe als in Sataf nabij Jeruzalem. Daar zijn we niet zo lang geleden ook eens geweest.

Verder stroomafwaarts kwamen we een ander verlaten gebouw tegen. Dit werd gebruikt voor de wolindustrie, wat eerder een bloeiende industrie was voor de joodse gemeenschap in Tsfat. Deze molen werd, net als de molen om bloem te malen, aangedreven door de energie van het water. Het dreef zware houten hamers aan die op de wol inwerkten. Deze stap had als doel om de wol te zuiveren van vet- en andere residu’s. Deze stap was nodig om de wol verder te kunnen verwerken. Deze molen was dus eigenlijk een voorloper van de wasmachine, maar dan voor wol.

Natuurlijk waren wij niet de enige daar in het park, en dus krioelde het weer van de mensen. Vele kinderen zwommen en ploeterden in het water. Ook wij zochten ons een plekje uit om even te verpozen, en weg van de grote drukte. De totale wandeling was ook maar 4.85 km, waardoor de mensenmassa op een korte afstand samengepakt zat. Na de wandeling hadden we toch niet het gevoel dat dit park top-10 waardig was. We zijn zeker al in mooiere parken en plaatsen geweest in Israel. Waarschijnlijk speelt de jaarrond aanwezigheid van water een grote rol om in de top-10 te komen. Israeli’s houden nu immers meer van ploeteren in water dan zweten in de woestijn!

’s Avonds hadden we geen zin om eten te maken. Op het werk had onze collega Aviv ons aangeraden om het restaurant ‘Basarella’ uit te proberen. Hij had gehoord dat dit vleesrestaurant aangenaam was, en niet te prijzig. Wij gingen dit dus eens verkennen. Toen we thuis vertrokken zat Ruti, de vrouw van huisbaas Moti, met haar 2 dochters en de oudste kleindochter buiten op het terras. Ze waren nagellak aan het uitproberen: er stonden wel 10 verschillende pottekes op tafel! Ook zij vertelden ons dat Basarella een goede keuze was. Maar het blijft toch altijd nog vreemd voor ons toen ze ons vroegen of we een vlees- of zuivelrestaurant zochten. Indien je koosjer wil eten, mag je immers de twee niet mengen. Het eten was er inderdaad lekker, en het werd ook nog eens mooi gepresenteerd. Wat moet je nog meer hebben?     

Wandeling in de Gilboa

Volgens de Bijbel leidde koning Saul, de eerste Israëlitische koning, een aanval tegen de Filistijnen op de berg Gilboa. De strijd eindigde doordat de koning in zijn eigen zwaard viel en Jonathan gesneuveld was tijdens de gevechten. David, die na de veldslag terugkeerde naar de plaats des onheils, vervloekt de berg, dat er geen dauw of regen meer zal zijn, noch gewassen of boomgaarden.

Je ziet duidelijk dat er 2 delen zijn: 1 rijk bebost gedeelte en 1 kaler gedeelte, wat de vloek nog wat daadkracht bijzet.

Het gebergte is erg populair voor jeeps, picknicks en barbecues.

Je hebt er ook een prachtig uitzicht over de Yizreel-vallei.

Wij deden er een wandeling van zo’n 10 km. Beneden in de vallei zagen we ook dat mensen zich geamuseerd hadden met figuren in de gewassen te maken (te vergelijken met graancirkels). We lieten ons vertellen dat 1 van die figuren president Shimon Peres was, maar we herkenden niet meer dan een mond en ogen..

Weekend aan de Dode Zee

In het Pesach-/Paasweekend trokken we er met de tent op uit richting Dode Zee. In deze regio hebben we de bekende attracties (Masada, Ein Gedi en ploeteren in Dode Zee) al meermaals gedaan, maar we vonden dat het tijd werd voor een grondigere verkenning. Toen Tom besefte dat op donderdagavond betekende dat hij een nacht langer in een tent moest slapen, besloten we toch maar op vrijdagmorgen te vertrekken.

Onze eerste tussenstop was Qasr el Yahud. Deze plaats wordt geclaimd als de enige echte doopplaats van Jezus, alsook de plaats waar de Israëlieten de Jordaan overstaken en de profeet Elijah opsteeg naar de hemel. Qasr el Yehud ligt in een militaire zone en in de Westbank, niet ver van Jericho (‘de oudste stad’). Dit betekent dat we gestopt werden door een soldaat die ons vroeg waar we vandaan kwamen. Qasr el Yehud is pas (augustus 2012) gerenoveerd en heropend en er worden weer doopplechtigheden gehouden. Je kan er ook de ruïnes van een Byzantijnse en een kruisvaarderskerk vinden. Aan de overkant van de Jordaan zagen we ook pelgrims en een prachtige kerk! Jordanië was ineens zo dichtbij, met enkel de Jordaan – een zielig stroompje in vergelijking met de Maas – ertussen. We zouden gewoon een praatje kunnen slaan met de overkant! Het lijkt misschien verleidelijk om even op en neer te zwemmen, maar de Israëlische soldaten met hun grote geweren staan op de uitkijk… Je kan hier ook goed zien wat water met een woestijnlandschap doet. De oevers waren helemaal groen en het leek wel een oase! We zagen er een viering van een groep orthodoxe christenen. Toch indrukwekkend!

 

Een andere doopplaats is  trouwens Yardenit. Yardenit ligt ook aan de Jordaan, maar veel dichter bij het Meer van Galilea. Deze locatie droeg jarenlang de voorkeur weg van pelgrims door de toegankelijkere locatie. Daar komt nu misschien verandering in?

Een beetje verder richting Dode Zee vonden we een klooster dat gesticht werd door de Byzantijne monnik St. Gerasimos. Gerasimos was een monnik uit Lycia (Anatolië, Turkije). Hij stierf in 475. In 1890 werden de kerk en het klooster heropgebouwd. We kregen er uitleg van een enthousiaste man, die verklaarde een voetbalfan te zijn van Charleroi (of all places..). Hij vertelde dat – volgens de Griekse overlevering – Jozef en Maria in het klooster geslapen hebben. Het is een heel mooi en gezellig klooster. In de kerk zagen we een zuster die de schilderijen aan het restaureren was. In het binnenhof waren er enkele souvenirshops. Toch een beetje vreemd in een klooster 🙂 Buiten troffen we een halve dierentuin aan: emoes, dromedarissen, geiten, vogels, paarden, …

Daarna reden we verder naar Biankini Beach, waar we onze tent opzetten en in de Dode Zee ploeterden. Biankini Beach is een Marokkaans geïnspireerd vakantiedorp. Er zijn huisjes die je kan huren, maar ook tenten. En er is dus plaats om je eigen tent op te zetten. We vonden het wel vrij prijzig: 80 ILS p.p. (16 euro p.p.) om het strand te betreden (we waren er rond 15u30) en nog eens 40 ILS p.p. (8 euro p.p.) om je tent op te zetten. Er is ook een restaurant en de site beschikt over sanitaire voorzieningen. ’s Avonds smulden we van een voedzame maaltijd bestaande uit worstjes, spaghetti en maïs. Daarna speelden we een paar spelletjes Rummikub op het terras met uitzicht op de Dode Zee. Bij de tent naast ons hoorde een groepje dove jongeren. Goed gezelschap!

Zaterdagmorgen reden we verder langs de Dode Zee kust. Het plan was om in Nahal Mishmar te gaan wandelen. De parking stond goed vol, maar toch werden we niet overrompeld door het aantal mensen op de tocht. Wij volgden eerst het rode pad, en toen er gekozen moest worden volgden we verder het blauwe pad, dat een avontuurlijkere tocht beloofde. Dat voelden we: bergop, klauteren, op plaatsen via ijzers omhoog klimmen, door poelen waden, … Heerlijk! 🙂 We kwamen uiteindelijk uit bij een droge waterval, die vast heel spectaculair is wanneer er water is, want de waterval overbrugde wel 100 m. Nu zagen we het enkel druppelen. De droge waterval was wel een ideaal rustpunt. We werden er vergezeld door bedelende vogeltjes. Op de terugweg zetten we er stevig de pas in en rond 14u30 waren we terug bij de auto.

 

 

Omdat onze magen hunkerden naar een substantiëlere maaltijd reden we naar Ein Bokek. We aten er een ‘koosjes voor Pesach’ sandwich en een salade. Daar kikkert een mens van op!

Uitgeteld belandden we op Ein Gedi Beach om de nacht door te brengen. We keken naar ploeterende mensen, aten nog wat worstjes, dronken koffie en cola – bij gebrek aan bier in de Pesach-periode – in de snackbar, lazen een boekje en losten puzzels op. Wat is het fijn om gewoon buiten te zijn, sterren te kijken en gewoon te genieten!

Zondag bezochten we Qumran, de plaats waar de Dode Zee-rollen gevonden werden. De Dode Zee-rollen omvatten een collectie handschriften van meer dan 900 documenten, waaronder zich de oudste handschriften van het Oude Testament bevinden, maar ook afschriften van niet-Bijbelse religieuze boeken. In 1947 werden de eerste rollen ontdekt door een bedoeïenjongen die een schaap kwijt was. Hij gooide een steen in de grot om zijn schaap uit de grot te lokken, maar hoorde een anders-dan-normaal geluid – het breken van aardewerk-, waarop hij de grot ging verkennen. Hij vond er een kruik met daarin beschreven rollen in linnen gewikkeld. Tussen 1947 en 1956 werden er in 11 verschillende grotten soortgelijke ontdekkingen gedaan.

 

De handschriften zijn in het Hebreeuws, het Aramees en het Grieks. Ze dateren uit de periode ca. 250 v.Chr. tot 50 n.Chr. Waarschijnlijk zijn ze rond 68 n.Chr. verstopt in de grotten. In de wetenschappelijke wereld bestaat er consensus dat ergens tussen ongeveer 140 v.Chr. en 68 n.Chr. de nederzetting bewoond werd door de Essenen, een joodse sekte, die dan verantwoordelijk zouden zijn voor het schrijven van de documenten. De handschriften zijn erg belangrijk omdat ze een van de weinige geschreven bronnen zijn betreffende de joodse cultuur van ruim 2000 jaar geleden. De rollen staan momenteel tentoongesteld in een speciale constructie in het Israël Museum in Jeruzalem.

 

De volgende halte was Wadi Qelt, een vallei tussen Jeruzalem en Jericho. Hier volgden we eerst de horde auto’s naar het water. Een heleboel orthodoxe joden waren hier aan het baden. Pesach is immers een periode waarin het de orthodoxe joden wordt toegestaan om te reizen i.p.v. te bidden. Ook wij waren al snel overtuigd om in het verfrissende water wat afkoeling te zoeken. Het was immers meer dan 30 °C!

 

 

Maar we kwamen hier eigenlijk omdat we opzoeken waren naar het Grieks Orthodoxe klooster van St. George. Het is een klooster uit de 6^e eeuw dat in een rots/klifwand gebouwd is. Het is een actief klooster, dat tot op heden bewoond wordt door Grieks-orthodoxe monniken. Het ligt echt in het midden van niks. We reden enkele kilometers door de woestijn, over een nieuw aangelegde weg. Onderweg zagen we een bedoeïen met een sapjeskraam. En waar een bedoeïen met een sapjeskraam staat, moet ook wel iets te zien zijn. Hier zagen we het klooster van bovenuit. Een tourbus die voorbij zoefde, deed ons vermoeden dat er verderop ook nog iets te zien moest zijn. Dus we zetten de achtervolging in. Weer enkele kilometers verder was er een parking. Van daaruit konden we te voet verder om dichter bij het klooster te komen.

Van Nazareth via Zippori naar Cana

Zaterdag verkenden we het eerste deel van de Jesus Trail. Dit wandelpad van 65 km verbindt belangrijke plaatsen uit het leven van Jezus, maar ook andere historische en religieuze plaatsen met elkaar. We hadden de trail al grotendeels afgelegd, te voet en met de fiets, maar het stuk tussen Nazareth en Cana hadden we nog niet gedaan. Dit had vooral te maken met logistiek. Meestal lopen we rondjes, maar voor dit stuk was er geen alternatief wandelpad voor de terugweg (en het zou ook wel ver worden zo heen en terug). Gelukkig doen de Arabieren, in tegenstelling tot de joden, niet mee aan weekend en rijden er op verschillende plaatsen wél bussen, zoals dus tussen Nazareth en Cana. We parkeerden onze auto in Cana en namen een sherut (gedeelde taxi) naar Nazareth.

In Nazareth aangekomen bezochten we eerst de Fauzi Azar Inn, een hostel in een oude Arabische villa. De eigenaars hebben tevens de Jesus Trail ontwikkeld, dus we gingen er vragen voor wat extra info.

Om Nazareth uit te raken moesten we eerst een heleboel, echt een heleboel, trappen op. Bovenaan de trappenreeks hadden we een prachtig uitzicht over de stad en de wijde omgeving.

De trail bracht ons via de velden, die uiteraard maar helaas eerder op een vuilnisbelt leken, naar Zippori. In Zippori sloegen we het nationale park over (we bezochten het al eerder). In het park kan je de ruïnes zien van een stad uit de 7e eeuw v. Chr. Halverwege de Middellandse Zee en het Meer van Galilea was het een bloeiend handelscentrum vanaf de eerste eeuw. Volgens de overlevering is Zippori de thuisbasis van Joachim en Anna, de ouders van Maria.

We wandelden door het bos verder naar Mash’had, de geboorteplaats van Jonah. De populatie in Mash’had bestaat grotendeels uit moslims, en we werden dan ook vriendelijk begroet door de kinderen en passanten op straat.

Cana is de plaats waar Jezus’ eerste mirakel plaatsvond: de bruiloft van Cana waar water in wijn werd omgezet. In die tijd duurden bruiloften enkele dagen tot een week. Zonder wijn komen te zitten was een grote schande voor de familie van de bruidegom. De wijnkruiken hebben een inhoud van ongeveer 450 liter. Volgens Johannes waren er 6 wijnkruiken, dus die bruiloft leek wel een leuk feestje!

De locatie van Cana is nogal controversieel; er zijn nog vier alternatieve locaties.

We bezochten de Fransiscaanse Trouwkerk, die in 1879 gebouwd werd op de ruïnes van eerdere Byzantijnse ruïnes.

Buiten op straat kwam we een bus Nigerianen tegen. Blijkbaar is dit plaatsje, op slechts 25 km van ons huis, nogal toeristisch. Maar wij waren er tot op heden dus nog nooit geweest..

Harashim, Hurfeish en Peki’in

Woensdag werden we uitgenodigd door collega Zalmen om samen te gaan wandelen in Westelijk Galilea. Wandelen met een expert, daar konden we natuurlijk geen nee tegen zeggen!

Er is maar één goed ding aan deze plant: ruikt verschrikkelijk lekker maar heeft vervelend scherpe doornen

Rond 9u kwamen we aan in Harashim, een dorpje waar zo’n 60 gezinnen wonen.Zalmen was verbaasd te horen dat zijn dorpje op de kaart staat.

Harashim is gesticht in 1980 als onderdeel van een programma om joden aan te moedigen in Galilea te gaan wonen. Tot op vandaag is de regio grotendeels bevolkt met moslims en christenen, en zijn joden en christenen in de minderheid. Het dorpje is gelegen op zo’n 800 m boven zeeniveau en heeft een jaarlijkse neerslag van meer dan 1000 mm, een pak meer dan in België dus. Het was er ook behoorlijk fris – 12° C; daar stonden wij in onze korte broeken!

We dachten deze Paasperiode aan de matzes (ongerezen brood) te kunnen ontsnappen, maar dat was dus mis gedacht 🙂 Na het ontbijt bracht Michal, Zalmens vrouw, ons naar Hurfeish, een Druzendorp met zo’n 5000 inwoners.

We wandelden een stukje door het dorp. Op vele daken zagen we druivenranken.

Via een vuil stroompje trokken we de bergen in. We stopten bij enkele bronnen met drinkbaar water. Handig, zo’n privégids bij de hand!

Halverwege de berg rustten we even uit. We hadden er een goed uitzicht op de tombe van Salaban, een profeet van de druzen, op de Zvul-berg. Deze berg is genoemd naar Zebulun, de zesde zoon van Jacob en Leah volgens het boek Genesis.

Boven op de berg vonden we ruïnes. Enkele mannen uit Hurfeish waren aan het werk om oude waterputten terug open en schoon te maken. Eén van hen toonde ons een beetje verderop ook een verborgen put. Interessant!

Onderweg weken we even van het pad af, op zoek naar huta’s. Een huta is een groot gat in een gebergte, onstaan door uitspoeling of instorting. De huta die wij vonden was zo’n 10 m diep, 15 lang en 5 m breed. Alweer een interessant geologisch fenomeen ontdekt!

Het pad leidde ons verder naar Peki’in, een ander Druzendorp. Hier bezochten we het bezoekerscentrum van Gamila Secret zeep. De zeep wordt geproduceerd uit olijfolie, amandelen, avocado, lavendel en ‘geheime’ kruiden die rond het dorp gevonden worden, volgens een recept dat van generatie op generatie werd overgedragen.Net zoals goede wijn, moet ook de zeep ‘rusten’ na de productie. Het duurt zo’n 3 maanden tot de kruiden zich kunnen ‘zetten’ en de zeep hard is.

Gamila Hiar is de naam van de oma, een 70-jarig vrouwtje dat in de traditionele druzen klederdracht door het leven gaat.Ze was jaren geleden de eerste vrouw die uit ging werken.

Iedere maand worden zo’n 100 000 stukken zeep naar 23 landen verscheept. Voor dit succesverhaal werd de zeep echter vaak weggegeven. Eén van Gamila’s zoons deelde de zeep uit aan zijn legervrienden als testpersonen. Daarom wordt er vaak al lachend gezegd: Niet getest op dieren, maar op legermannen. De slogan is: ‘Try it and your skin will smile’. Machteld heeft een voorraadje ingeslagen en voelt zich wel geroepen om dit te testen 🙂

We wandelden verder door Peki’in en waren blij verrast met het gezellige centrum. We waren wel eens door Peki’in gereden, maar alleen op de hoofdstraat, die weinig speciaal is. Het oude centrum daarentegen was heel charmant. We troffen een bron aan in het midden van het dorp en een gezellig pleintje. Een druus benaderde ons – duidelijk toeristen – en nodigde ons uit op zijn terrasje waar we een granaatappelsapje dronken. Hij vertelde over de geschiedenis van Peki’in, over het briefje van 100 NIS waar Peki’in op staat afgebeeld en over de druzenprincipes.

In Israël wonen zo’n 130 000 druzen. De druzenreligie is in 1017 in Egypte afgesplitst van de islam.

De druzenvlag bestaat uit vijf kleuren, die de vijf profeten en principes vertegenwoordigen: Groen staat voor de natuur, rood voor de liefde, geel voor de zon en het zand, blauw voor lucht en water en wit staat voor de geest, het bewustzijn. Als iedereen zich deze vijf principes zou opleggen zou er vrede in de wereld zijn, aldus de man.

De Druzen wonen vaak samen met andere religies. In Peki’in is de meerderheid wel Druus, maar er wonen ook moslims, christenen en enkele joodse families. Je kan ook druzen vinden in Syrië, Libanon, Jordanië en zelfs in Australië, de VS, Canada, het Verenigd Koninkrijk, Venezuela en Colombia.

In Peki’in vind je ook een oude synagoge, waarvan wordt gezegd dat stenen uit de Tempel van Jeruzalem in de muren verwerkt zijn.

Zalmen liet ons kiezen: opgehaald worden of wandelen. We wilden ons niet laten kennen en gingen voor de laatste optie. De berg naar Zalmens huis leek steiler te worden bij iedere stap. In de laatste kilometer overbrugden we 150 hoogtemeters! We waren maar wat blij dat er eten op tafel stond toen we bij Zalmens huis kwamen!

    

Een lamskoteletje, een quinoa-salade en een salade van kool, perziken en vijgen, aardappelen en bataat, … We konden ons buikje weer goed rond eten!

 

Bekomen van Mathieu’s bezoek

Nadat we Mathieu donderdag hadden afgezet in de luchthaven, moesten we vrijdag toch nog even bekomen van de intense week. Desalniettemin was het heel fijn geweest, en zeker voor herhaling vatbaar. Ten minste van onze kant gezien 🙂
Op zaterdag hebben we nog eens een wandeling gemaakt. Het weer is veel te mooi hier om binnen te blijven zitten. De lente is ook nog volop bezig, dus proberen we er zoveel mogelijk van te genieten.

We trokken naar het Carmel-gebergte, meer bepaald naar “Klein Zwitserland”. Deze regio wordt zo genoemd omdat het bergachtige landschap is begeven met eiken en een terpentijnboom (Pistacia palaestina). Het smalle pad begeeft zich ook langs beboste bergwanden, met diepe kliffen en valleien.

Jammer genoeg waren wij niet de enigen op deze trail. Wij hadden het net getroffen om achter een groep Israelische kinderen uit te komen. Een of andere jeugdbeweging maakte een daguitstap, en omdat wij net iets sneller over het pad liepen, moesten wij de hele meute voorbij. En er leek maar geen eind te komen aan de lange rij schreeuwende kinderen. En op het smalle pad, dat in de bedding van een (droge) beek lag, was nogal smal, waardoor we ons in bochten moesten wringen om voorbij te steken. Want aan de kant gaan is precies moeilijk!

Onderweg kwamen we ook uit bij Ein Alon, vrij vertaald als de ‘Eikenbron’. Op deze plaats zou het hele jaar rond water staan. Hier zaten ook veel mensen te picknicken. Langs de kant van de weg stond ook een klein kraampje, waar een druus lafah met lebaneh stond te verkopen. Lafah wordt ook wel Iraakse pita genoemd, en lijkt op een wrap. Zijn vrouw kneedde en zwierde de deegbollen (als een volleerde Italiaanse pizzabakker) tot platte pannekoeken, en legde deze dan op een ‘taboon’. Een taboon is een convexe pan, en lijkt op een omgekeerde wok. Wanneer de lafah 30 seconden tot 1 minuut later gebakken was, smeerde hij er zelfgemaakte lebaneh (yoghurt kaas), en werkte het af met za’atar , een kruidenmix typisch voor het Midden-Oosten.

Het water uit Ein Alon liep verder in de Alon vallei. Onderweg kwamen we ook enkele koeien tegen die de schaduw al kwamen opzoeken onder bomen in de rivierbedding. Iets verderop kwamen we ook een iets minder levend exemplaar tegen :-s Enkel de kaalgevreten ruggengraat, ribbenkast en schedel waren nog te zien. Machteld vroeg net daarvoor nog af of we nooit eens een lijk zouden terug vinden langs onze wandelpaden. Autowrakken komen we alleszins genoeg tegen.

De Alon-vallei staat ook bekend van de verwoestende brand die er gewoed heeft in December 2010. Zelfs nu, meer dan 2 jaar na de feiten, is de schade nog steeds zichtbaar. Hoewel de meeste grassen en bloemen al terug zijn gekomen, zijn de bomen nog steeds kaal en zwartgeblakerd. Op bepaalde stroken zijn ze dan ook begonnen met de kap van deze bomen, om plaats te maken voor nieuwe aanplantingen.

Op de terugweg naar huis reden we via de scenic route terug naar huis, en hadden we een mooi uitzicht op de baai van Haifa.