Wageningen – deel 1

In het project van Tom zijn er momenten van uitwisseling ingelast voor de studenten. Eerder is Tom al in Leuven geweest om daar 4 weken mee te werken, en zijn de collega’s van Tom ook al in Israel geweest. Op dit moment is Tom begonnen aan zijn laatste uitwisseling: een maand aan de universiteit van Wageningen.

Tom vertrok zondag namiddag, na afscheid genomen te hebben van de mensen op het werk in Newe Ya’ar en Moti, de huisbaas die buiten van een koffie zat te genieten. Machteld bracht Tom met de auto naar de luchthaven, na een korte tussenstop in Netanya voor een lunchpauze in de ‘Cup a Joe’. Tom was goed op tijd in de luchthaven, en hij verliep zonder oponthoud alle security stappen met zijn bagage. Na een vlucht met een tussenstop in Wenen kwam Tom aan in Dusseldorf, de luchthaven met internationale vluchten het dichtst bij Wageningen/Arnhem. Omdat Tom pas om 22.00 aankwam in Dusseldorf, was er geen trein meer naar Nederland. Tom was dus genoodzaakt om een nacht in Duitsland door te brengen. Via een korte treinrit kwam hij bij zijn hotel in Duisburg uit.

De volgende morgen vertrok Tom al vroeg (07.26) met de trein naar Arnhem.  Tom kwam om 08.30 aan, en Andres, Tom’s collega in Wageningen, stond hem al op te wachten. Samen trokken ze verder naar het appartement van Andres, alwaar Tom de volgende dagen zou verblijven. Andres’ woont aan Arnhem Velperpoort. Arnhem is de hoofdstad van de provincie Gelderland, en telt ongeveer 150000 inwoners. De stad Arnhem is tijdens de Slag om Arnhem in de Tweede Wereldoorlog grotendeels door bombardementen van zowel de Duitse als de geallieerde zijde verwoest. Tijdens operatie Market Garden probeerden de geallieerden Arnhem te bevrijden van de Duitsers, door middel van een groot paracommando offensief om enkele strategische bruggen over de Rijn te veroveren. De geallieerden slaagden echter niet in hun opzet, en de Duitsers haalden een (laatste grote) overwinning binnen. Deze slag leidde tot de film, boek en uitdrukking ‘Een brug te ver’.

Maandag bleef Tom in het appartement om even te bekomen van de hele reis. Dinsdag trok hij naar de universiteit. Elke dag reist Andres van Arnhem naar Wageningen, telkens toch weer een trip van ongeveer 1u. Eerst met de trein van Arnhem Velperpoort naar Arnhem Centraal. Dan volgt een treinrit naar Ede-Wageningen, waar vervolgens overgestapt wordt op een bus naar de campus van Wageningen universiteit. Het eerste deel van de reis legt Andres vaak af met zijn fiets. Nadat Tom ook een fiets had gekregen, werd het laatste deel ook afgelegd met de fiets.

Op de campus kreeg Tom een korte rondleiding van Andres over wat er in elk gebouw gebeurt. In zijn kantoor kreeg Tom een bureau aangewezen waar hij de hele tijd zou mogen werken. Tom werd er ook voorgesteld aan de collega’s: enkele gezichten waren hem bekend vanop voorgaande conferenties. Op donderdag deed Tom samen met Andres een presentatie voor een groep doctoraatstudenten en proffen. Er volgde een geanimeerde discussie, iets wat toch wel typisch Nederlands is (denken we).

Op maandagavond maakten we een wandeling door Sonsbeek-park in Arnhem. Het park bestond uit grote grasvelden, bospartijen, beekjes en vijvertjes, en zelfs een waterval. Ook enkele grote gebouwen waren te bewonderen in dit park, evenals een oude ijskelder (voorloper van de ijskast).

 

Vrijdag werden Andres en Tom uitgenodigd om mee te gaan naar de Dairy Campus in Leeuwarden. Deze campus maakt onderdeel uit van Wageningen University & Research Center. Na een autorit van ongeveer 2u met Bert Ipema, een andere onderzoeker en collega van Andres, kwamen we aan in Leeuwarden, Friesland. Onderweg zagen we het mooie landschap van het noorden van Nederland, met de typische Friese boerderijen met hun hoge daken, vele schaapjes en lammeren in de weiden, en veel ganzen. Het landschap werd toch ook getypeerd door de vele beekjes en groene weiden.

Op de campus kregen we een korte rondleiding van Bert, die ons vertelde welke experimenten men hier uitvoerden. Zo zijn ze hier bvb bezig met een sensor om de locatie van de kalveren in de stal te bepalen, mest-fermentatie en mestverwerking, de emissie-waarden van melkkoeien te meten en nog enkele meer. Ze voeren hier ook heel interessant onderzoek uit.

 

Vrijdagavond werden Tom en Andres uitgenodigd bij een Mexicaanse collega, Coralia. Onderweg leidde Andres Tom nog rond in de binnenstad van Wageningen. Wageningen heeft niet alleen via de universiteit naambekendheid verworven, maar ook via een historische gebeurtenis. In dit dorp werd immers de overgave van de Duitsers ondertekend op 5 mei 1945.

Ze had een typisch Mexicaans gerecht gemaakt: Chilaquiles, guacamole, zwarte bonenpuree en gebakken banaan. Ze verzekerde ons dat het niet te heet was, maar volgens ons was het toch spicy genoeg. Ze zette ook nog enkele hete sauzen op tafel, waarvan de geur alleen al liet vermoedden hoe sterk ze waren.

Na onze maaltijd trokken we met zijn allen naar een kleine filmzaal, waar de Chileens film ‘No’ vertoond werd. Deze film vertelt het verhaal over het referendum dat Pinochet heeft moeten organiseren om zijn ambtstermijn te verleggen. Het volk kwam echter in opstand, en stemde voor het aftreden van Pinochet. De film bracht dit politieke thema mooi in beeld, en Andres, de rasechte Chileen onder ons, vertelde toch dat het accuraat voorgesteld werd.

Op zaterdag hebben Andres en Tom de toerist uitgehangen. Eerst trokken ze naar Nijmegen. Daar bezochten ze het stadscentrum en de markt. Ze zagen de oude Waag, het beeld van ‘Mariken van Nijmegen’ op de grote markt, en bezochten de Sint Stevenskerk. Daar zag Tom een oude grafsteen uit 1702 waar een opmerkelijke voornaam in gebeiteld stond :-).

 

Ook het Valkenhof werd bezocht met de Sint Nikolaas kapel en het uitzicht op de Waal.

Na het cultuur gedeelte volgde het natuurgedeelte. Ze huurden elk een fiets in het station van Nijmegen, en trokken langs de Waal het Gelderse landschap in. Ze zetten koers naar Kleve, een stad net over de Duitse grens. Ze maakten een tocht van zo’n 60km door weer en wind. De zon straalde de hele tijd, maar een ijzige kopwind deed de gevoelstemperatuur flink dalen. Ze passeerden enkele kleine dorpjes zoals Ooij, en de steile heuvel in Berg en Dal. Ze aten hun lunchpakket op aan de grens met Duitsland, en hielden halt In Kleve om een ijsje te eten. De terugweg verliep al iets vlotter door de wind in de rug. Al waren ze blij terug aan te komen in het station na de lange fietstocht.

A day in the life of a PhD student

We krijgen wel eens te horen van mensen die onze blog volgen: ‘Jullie doen wel niets anders dan uitstapjes maken!’. Dat is maar schijn hoor! 🙂
Door de week rinkelt onze wekker meestal rond half 7, zodat we rond half 8 op het werk aankomen. We gaan dan door onze e-mails, die zo nodig beantwoord worden. De rest van de dag houden we ons bezig met papers lezen, papers schrijven, conferenties voorbereiden, papers indienen en verbeteren, meetings met Ilan en Ephraim, meetings met andere partners, data-analyse, andere studenten en onderzoekers helpen met hun onderzoek, …
Tussen 16u30 en 18u zit onze werkdag er meestal op. Dan wordt er gekookt, gesport, gepoetst, op internet gesurfd of gebeld met ouders of vrienden.

In het weekend trekken we er dan meestal op uit. Zonder sociale verplichtingen (verjaardagsfeestjes, babyborrels, housewarmingparty’s), die we van tijd tot tijd heus wel missen, kan je best veel doen in een weekend!

Maar hieronder wat meer uitleg over wat we eigenlijk de hele dag doen:

Over papers schrijven
Als doctoraatsstudenten wordt er verwacht dat we in een periode van 4 jaar 5 papers schrijven. Dat houdt in dat we onze onderzoeksresultaten op papier zetten. Maar om resultaten te hebben, moet je natuurlijk eerst onderzoek doen. Tom focust zich op kreupelheidsdetectie door middel van camerabeelden en gedragsvariabelen, Machteld houdt zich bezig met het voorspellen van ziektes rond het kalven op basis van gedrags- en productievariabelen. Voorbeelden hiervan zijn herkauwgedrag, liggedrag, activiteit, melkproductie, gewicht en vet-, eiwit- en lactosepercentages in de melk. Deze variabelen worden allemaal gemeten met behulp van sensors. Gedragsvariabelen worden gemeten via een sensor die de koeien aan hun poot dragen of in hun nek. Productievariabelen worden gemeten in de melkstal of aan de uitgang. Tijdens de melkbeurt wordt de hoeveelheid melk gemeten, en wordt ook het vet-, eiwit- en lactosegehalte in de melk geschat. Gewicht wordt gemeten op een weegschaal die zich bevindt in een gangetje waar de koeien doorlopen wanneer ze de melkstal verlaten.
Tom heeft ook experimenten gedaan waar hij camerabeelden maakte van de koeien terwijl hij de koeien ook een locomotiescore gaf. Een locomotiescore is een getal tussen 1 en 5 dat aangeeft hoe kreupel de koe is. Er wordt o.a. rekening gehouden met de grootte van de stappen, de hoofdbeweging en de kromming van de rug.
We verzamelen dus een heleboel data die we dan op onze computer analyseren. Hiervoor moesten we in het begin ook leren werken met bepaalde wiskundige en statistische programma’s, zoals Matlab en SPSS. Na de data-analyse kan het schrijven beginnen. In een paper moet je je resultaten ook kaderen. Dit doe je door jouw onderzoek te vergelijken met andere onderzoeken, door de sterke punten aan te halen, maar ook de mindere punten. Een sterk punt kan voor ons bijvoorbeeld zijn dat ons onderzoek op redelijk grote schaal plaatsvindt. Een van onze onderzoeksboerderijen is een bedrijf met 1100 koeien, een mooi aantal dus.
Intussen moet je ook nadenken bij welk tijdschrift je de paper wil indienen. Voorbeelden van tijdschriften zijn Journal of Dairy Science, Computers and Electronics in Agriculture, Applied Animal Behaviour Science, Livestock Science, … Geen Veeteelt magazine of Boer&Tuinder dus..
Elk tijdschrift heeft ook zijn eigen vereisten hoe de paper er moet uitzien, hoe groot je figuren mogen zijn, hoe je bronnenlijst eruit moet zien, welk lettertype je moet gebruiken, …
Zodra je een paper hebt ingediend is het wachten geblazen. De paper wordt dan naar experts gestuurd om hem na te lezen. Na enkele maanden krijg je dan de commentaar van de experts. Dus dan kan het verbeteren beginnen. Spel- of grammaticafouten zijn natuurlijk snel op te lossen, maar als er vragen komen over je analyse, ben je daar wel even zoet mee! Je paper kan ook geweigerd worden. Dan moet je op zoek naar een nieuw tijdschrift, en moet je dus ook de hele lay-out weer aanpassen. Het duurt minstens 4 maanden om een paper gepubliceerd te krijgen, maar meestal langer.

Meetings
Iedere week hebben we ook een meeting met Ilan en Ephraim. Deze meeting is afwisselend op onze eigen campus in Neve Ya’ar en de campus in Bet Dagan. We bespreken dan met hen onze resultaten en zij geven hun kijk op de papers die we schrijven.
Tom heeft, als onderdeel van zijn project, ook wekelijkse skype-meetings met zijn collega’s in Nederland, Zweden en België.

Andere projecten
Naast ons eigen onderzoek helpen we ook anderen met hun onderzoek. Machteld is betrokken in een onderzoek met Ephraim waarin de krachtvoergift wordt afgestemd op de energiebehoefte van de koe. Ze is ook betrokken in een onderzoek met een collega (Ariel) en zijn studenten (Sarah en Yoel) over de relatie tussen gedrag, stress en ziekte. Verder helpt ze ook Yitzhak, een doctoraatsstudent die al wat ouder is, met computerlessen. En ze hielp ook Tom bij zijn nachtelijke experimenten op de boerderij.
Tom zijn tijd gaat veelal naar het project. Omdat hij in een team werkt, brengt dat ook weer andere verwachtingen en verplichtingen met zich mee.

Conferenties, cursussen en meetings
Op conferenties stellen we onze onderzoeksresultaten voor aan het grote publiek. De eerste stap is een korte samenvatting schrijven. Die wordt dan geëvalueerd, en indien goedgekeurd, mag je een mondelinge presentatie of een posterpresentatie geven. Wij geven meestal een mondelinge presentatie met behulp van PowerPoint. Die presentatie mag meestal zo’n 12 à 15 minuten duren. Daarna volgt er een vragenronde, waar je dingen kan verduidelijken of nieuwe inzichten verwerft.
We worden sterk aangemoedigd om aan conferenties deel te nemen. De voorbije jaren hebben we aan enkele lokale conferenties deelgenomen, maar ook aan buitenlandse conferenties in Praag en Bratislava. Op internationale conferenties bereik je een groot publiek en leer je mensen in je vakgebied kennen. Daarnaast is het ook altijd leuk om een nieuwe omgeving te verkennen 🙂
We worden ook aangespoord om cursussen te volgen. We hebben o.a. een cursus bij de Israëlische veeartsenvereninging gevolgd om het systeem te leren kennen, Machteld heeft een dagje meegelopen met een veearts, we hebben een statistische workshop gevolgd en Machteld is ook naar Denemarken getrokken voor een cursus over stressbiologie.
Tom gaat ook regelmatig naar het buitenland voor zijn project. Dit zijn dan meetings van 1 à 3 dagen, met vergaderingen en lessenreeksen over uiteenlopende onderwerpen.
Verder worden we soms ook gevraagd om seminaries te geven. Zo gaven we een seminarie aan de Israëlische veeartsenvereniging over ‘Monitoren van gezondheid via sensors’ en aan een groep buitenlandse studenten over ‘Melkveehouderij in Israël’.
Soms krijgen we ook bezoekers over de vloer. We hielpen een reis op poten te zetten voor een groep Belgische boeren, we toerden al rond met mensen van Thailand, Denemarken en Slovenië, we worden wel eens uitgenodigd door collega-onderzoekers om een dagje mee te lopen. Dat heeft ons al in een meloenenkwekerij aan de Dode Zee en verschillende viskwekerijen gebracht.
Daarnaast bezoeken we ook regelmatig nieuwe boerderijen, waar we toch telkens opnieuw weer iets opsteken.

Hopelijk geeft dit een duidelijker beeld van wat we zoal doen op een werkdag 🙂